één jaar

Vandaag ben ik jarig en één jaar oud geworden. Een mijlpaal in mijn leven. Van een hulpeloze kleine baby ben ik afgelopen jaar uitgegroeid tot een nog steeds niet al te grote maar wel ondernemende, brabbelende rondkruipende peuter die het steeds drukker krijgt met het ontdekken van de wereld om zich heen.

Als je jong bent moet je leren

Iets vergeten doe je later pas

Ik heb zelfs ergens horen beweren

Dat oudjes praten van wat vroeger was

Snel en sneller kom ik aangekropen

Het kruipen heb ik onder de knie

Ik ben nu toe aan het leren lopen

Vast ter been ben ik echter nog niet

Tandjes krijgen, leren praten

Een drukke tijd heb ik voor de boeg

Ontdekken waarom geitjes blaten

Ja, er zijn uitdagingen genoeg

Moet me nu echt concentreren

Op de vele dingen die komen gaan

Veel te druk met van alles leren

Het blog moet ik helaas laten gaan

Alle trouwe lezers wil ik bij deze bedanken voor jullie warme belangstelling voor mijn belevenissen(de niet trouwe lezers ook trouwens), voor jullie reacties en de vele bezoekjes die mama en ik van jullie mochten krijgen. Bij deze een bijzonder grote verknuffing voor jullie allemaal.

Zoemmmmmm

Daniela en David zijn bij mama en mij op vakantie. Daniela is een oude (nou ja, oud) vriendin van mama en David is haar zoon. Het is reuze gezellig en we doen allerlei leuke dingen, we zijn op het strand geweest om kuilen te graven en pootje te baden en we zijn naar Avifauna gegaan om de vogels te bekijken. De mooiste vogel vond ik een grote blauwe die met een zware stem boehoe riep maar ze hadden allerlei kleine en grote vogels, van heel gewoon tot heel erg vreemd.

Over de frequentie en kwaliteit verknuffingen heb ik met onze vakantiegangers niets te klagen ook al zijn er kleine wezentjes die mij niet zo nodig hoeven te verknuffen. Bij ons thuis zijn nieuwe ramen en deuren gemaakt en dat ziet er heel mooi uit maar.... de oude horren passen niet meer. In de nacht wordt ik nu verknuft door een bateljon kleine zoemende beestjes, het zijn muggen en je krijgt rare bultjes van hun ongewenste aandacht die ook nog eens jeuken.

Er is nog meer groot nieuws: Astrid, een andere vriendin van mama heeft een klein meisje gekregen, Silke Catharina. Omdat tante Astrid en mama zulke goede vriendinnen zijn is Silke een soort van nichtje van mij, leuk he! Later als Silke groter is gaan we gezellig spelen en zal ik haar het een en ander uitleggen over grote mensen, poezen en andere zaken van het leven die ik al ontdekt heb zodat zij het wiel niet opnieuw hoeft uit te vinden.

Bewegen en kip

Sorry hoor allemaal, ik ben zo druk met mijn nieuwe vaardigheden dat ik geen tijd meer heb om te bloggen. Drie weken geleden heb ik plotseling echt leren kruipen in plaats van alleen maar tijgeren en daarmee ben ik zo mobiel geworden dat ik allerlei nieuwe dingen moet ontdekken. Supersnel verplaats ik me door de kamer en niets is meer veilig voor mij, met spoed moesten er traphekjes worden gemonteerd. De kastdeur beveiliging en het buiten bereik plaatsen van gevoelige zaken staan hoog op mama's prioriteiten lijst. Alsof dat nog niet genoeg is begin ik ook al de eerste beginselen van het lopen onder de knie te krijgen en met behulp van mijn loopwagen, die ik alvast voor mijn naderende verjaardag heb gekregen, beweeg ik mij nog wat wankel door de huiskamer.

Het grootste nieuws is misschien wel dat ik na maanden zorgvuldige voorbereiding en met veel geduld eindelijk het vertrouwen van Loulou de poes heb weten te winnen. Ze kwam steeds dichterbij en eindelijk heb ik een hap van haar genomen. Mama zag het niet maar Loulou merkte het wel en mijn actie werd dan ook meteen bestraft met een tik op mijn bolletje en een hoop geblaas.

Ik moet helaas toegeven dat Loulou er lekkerder uitziet dan dat ze smaakt, daarbuiten is ze ook heel harig en bevordert deze voedselervaring ook al niet. Mochten er meer mensen zijn die eens van Loulou willen proeven dan moet ik dat afraden: poes smaakt niet lekker.

Wel lekker zijn de hapjes die mama maakt, vooral die met kip. Nu heb ik buiten al eens een kip zien lopen maar om eerlijk te zijn durf ik daar, na mijn ervaring met Loulou, niet zomaar in te happen. De lopende kip lijkt in de verste verte niet op mama's kip hapjes en waarschijnlijk vindt ze het ook niet goed als ik in haar hap. Ik moet daar eens diep over gaan nadenken hoe je vanaf lopende kip tot kiphapje komt, misschien is dat ook toepasbaar op Loulou.

De vloer schrobben

De wereld zit vol vreemde en onverwachte dingen voor een welopgevoede baby. Je kruipt erin rond en probeert je omgeving te begrijpen en de dingen een goede plaats te geven in je bovenkamer maar dat is niet altijd even makkelijk. Zo heeft mama laatst een nieuwe rare manier gevonden om de vloer schoon te maken, als ik er zo naar kijk denk ik niet dat deze manier beter is dan de vorige, wel veel leuker, dat dan weer wel.

Door de zwaartekracht vallen er allerlei dingen op onze vloer, gelukkig zijn de meeste dingen weer makkelijk te verwijderen. Bijvoorbeeld mijn speelgoed, je schraapt het bij elkaar en doet het in de speelgoed doos en klaar is Kees (of bij mij thuis, klaar is mama). Je hebt echter ook andere zaken die moeilijker weg te halen zijn, bijvoorbeeld dingen die buiten onder schoenen zijn blijven plakken en binnen plotseling aan de vloer plakken of een aangekoekte Liga nadat ik dit van origine vaste koekje met behulp van sabbelen in een kleverige substantie heb getransformeerd. Ook geweigerde lepeltjes voedsel die ik vlak voordat ze mijn mond ingaan met een perfecte timing heb weggeslagen kom je op onze vloer tegen en dan heb ik het nog niet over onze wandelende haren fabriek Loulou de poes gehad.

Vroeger (was alles beter, ja ook ik ken mijn cliches) maakte mama de vloer schoon met een emmer water en een mop, eerlijk is eerlijk het lijkt me niet een echt leuk karweitje maar wel noodzakelijk en redelijk effectief ook al valt het lange termijn effect wat tegen. Ik denk dat mama het deze week goed zat was en een vrolijkere manier van vloer schrobben zocht.

Ze heeft hiervoor een klein buisje aangeschaft, nog geen tien centimeter groot, met daarin het schoonmaak gereedschap. Een soort van steeltje met een rond dingetje aan het eind, het werkt heel erg simpel: je stopt het gereedschap in het buisje, haalt het er weer uit en baast er tegenaan, dat is alles. Ik moet zeggen dat ik het een heel leuk gezicht vind maar de mop werkt volgens mij toch beter.
.

Oorkokken

Het is alweer mis met mij, een dubbele oorontsteking deze keer. Ik heb mij laten vertellen dat een hele kudde streptokokken, stafylokokken en pneumokokken zich in mijn buizen van Eustachius hebben genesteld. HALLO zijn jullie er nog? Gelukkig, tja ik hoor jullie even niet zo goed vandaar. Weer ben ik niet lekker en kijk ik met zielige en waterige oogjes de wereld in terwijl ik zielige geluidjes maak. Mijn oren doen pijn en zelfs Knorretje, mijn lievelingsknuffel, kan mij niet troosten.

Het gaat nu al weer wat beter want ik ben weer aan de antibiodinges en met paracetadinges wordt mijn oorpijn onderdrukt maar het blijft maar tobben op deze manier. Nu heb ik een en ander eens nagekeken en volgens mij val ik nog onder de fabriekgarantie want ik ben nog geen jaar oud. Eens even bij mijn mama navragen of ze aan garantie doet, ik hoop wel dat ik mijn bonnetje nog heb.

Tussen al die kokken door ben ik nog wel hard aan het oefenen, als iemand met mij meeloopt kan ik al zelf stapjes maken en met wat hulp tegen het omvallen blijf ik helemaal zelf rechtop staan. In mijn box trek ik me op aan de spijlen en ook het rondscharrellen gaat me steeds makkelijker af. Zitten is al helemaal geen probleem meer ook al ben ik laatst wel in zithouding achterover gerold, best wel een koddig gezicht ware het niet dat ik met mijn bolletje nogal pijnlijk op mijn piano viel. Al doende leert men zal ik maar zeggen en de vertroosting van mama maakte weer een hoop goed.

Kaal maar dan met muziek

Dit weekend is tante Monica teruggekomen uit Amerika, ze is daar op vakantie geweest en heeft allemaal familie en vrienden bezocht die ze een hele tijd niet had gezien. Natuurlijk heb ik haar gemist en was ik heel erg blij dat ik haar weer zag, ze had ook een cadeau voor mij meegebracht uit Amerika. Ik wist niet goed wat het was maar het zag er wel heel grappig uit en gelukkig was er een vrijwilliger in de buurt die mij liet zien dat het een soort fluit is. Als je er aan de goede kant op blaast geeft de fluit geluid en dan is er ook nog iets met gaatjes die je met je vingers kan afdekken waardoor de toonhoogte veranderd. Hoe dat precies werkt heb ik nog niet uitgevogeld en ik krijg zelf ook nog geen geluid uit de fluit. Op een dag gaat het me lukken, dat weet ik zeker want ik ben van heel muzikale komaf. Mijn mama heeft een hele mooie piano en af en toe mag ik daar wat vrije expressie op oefenen, of mijn spel echt mooi is kan ik natuurlijk niet zelf beoordelen (ook al ben ik daar wel van zeker van natuurlijk) maar de buren zijn in elk geval nog niet komen klagen. Van de andere kant is er ook nog niemand geweest om me een contract aan te bieden.

Kruipolie

We zijn alweer een tijdje terug uit Roemenie en het normale leven heeft de vakantie weer in het vergeethoekje gedrukt. Mama is weer aan het werk en ik ben regelmatig op de kinderopvang of bij mijn oppasmoeder Alie te vinden. Natuurlijk wordt er van mij wel verwacht dat ik weer vorderingen maak in mijn ontwikkeling, temeer daar het consultatieburo van mening is dat ik aan de kleine kant ben. Gelukkig kan ik melden dat ik weer een emotioneel sprongetje heb gemaakt en steeds handiger wordt met mijn handjes. Ook mijn eigen wil, die zeker niet aan de kleine kant is, heeft een groei doorgemaakt. Daar waar ik vroeger nog wel eens een naar mijn zin niet echt lekkere maaltijd naar binnen liet scheppen houd ik nu mijn lippen stijf op elkaar.

Mijn wereld is wel groter geworden want de grootste vooruitgang is dat ik begonnen ben met kruipen, nog niet helemaal volgens de regelen der kunst maar ik kom in elk geval wel waar ik wil komen. Vooral mijn armen doen het werk en ook al spartelt mijn onderkant vrolijk mee, ze helpt mij nog niet echt met de voorwaartse beweging. Misschien moet ik mama eens vragen of ze mijn onderste helft eens met kruipolie wil masseren.

Bunu Hue en buni Floare in Singeorg Bai

Mama heeft een auto gehuurd en daarmee gaan we naar Singeorg Bai, een dorpje in de bergen in het noordwesten van Roemenie. Nu zijn mama en Coen het erover eens dat de wegen in Roemenie stukken beter zijn geworden de laatste jaren, sterker nog: heel Roemenie gaat met sprongen vooruit, maar er zitten hier en daar nog flinke gaten in het asfalt. Ook is er geen snelweg naar Singeorg Bai, we rijden op provinciale wegen door dorpjes en steden naar de bergen. Het is lente en Roemenie ziet er mooi fris en heerlijk groen uit, naarmate we de bergen naderen wordt het landschap steeds mooier. Als we eindelijk na drie uur auto, ik zit dubbelgevouwen in een kinderstoeltje, bij opa Hue en oma Floare zijn aangekomen is het de lange zit zeker waard geweest.

Het is adembenemend mooi in Singeorg Bai en nog belangrijker: ik ontmoet voor het eerst mijn overgroot ouders. Ze zijn allebei inderdaad overgroot oud en lopen een beetje krom maar wat zijn ze blij om mij te zien. Dat ben ik ook natuurlijk en heus niet alleen vanwege de enorme verknuffing die ik krijg. Het is goed voor een baby om haar afstamming te kennen! Daarnaast hebben opa en oma een boerderij en dat vind ik natuurlijk ook heel interessant, ik ben alle beesten wezen bekijken behalve de bijen. Ik heb uitgebreid de tuin bewonderd en aan allerlei bloemetjes geroken en ik heb natuurlijk ook veel bij opa en oma gezeten. Uren hebben we gepraat en om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee waar ze het over hadden, van mijn gebrabbel begrepen ze ook niet veel maar we hebben wel pret voor tien gehad.

Op de terugweg zijn we nog even bij tante Millie op visite geweest die ook in Singeorg Bay woont. Ze heeft haar eigen apotheek en een heel erg mooi huis. Ook bij tante Millie ben ik weer uitgebreid verknuft, ja ik hou wel van Roemenie ook al was de terugweg naar Cluj wel spannend.

In Roemenie is er alleen maar hier en daar openbare verlichting dus zijn de wegen nogal donker, niet dat de lokale bewoners zich daar veel van aantrekken die lopen gewoon in hun donker kleding zo goed als onzichtbaar langs de weg of fietsen zonder verlichting en al dan niet onder invloed van de locale spiritualiën in het donker rond. Om het nog wat spannender te maken kregen we ter hoogte van Dej een enorme stortbui te verduren, het kwam zo hard naar beneden dat af en toe de hele weg verdwenen was.

Ziekenhuis

Jakkes, ik ben alweer ziek. Normaal produceer ik één a twee grote boodschap luiers per dag maar nu zit ik al aan de vijfde en de dag is pas half voorbij, ook de stevigheid van de boodschap laat te wensen over. Mama, oma ,Coen en ikzelf gaan per taxi naar het kinderziekenhuis om mij te laten bekijken en weer terug te brengen tot één boodschap per dag. In het kinderziekenhuis waar we terechtkomen zijn ze heel erg aardig maar ze hebben niet een echt duidelijke diagnose en we worden doorgestuurd naar het infectie ziekenhuis, in Roemenie hebben ze voor elke expertise een apart ziekenhuis.

Het infectieziekenhuis denkt dat er een bacterie of een virus in mijn buik zit en ze willen mij meteen opnemen. Mama ziet dat niet zo zitten en nadat ze wat doorgevraagd heeft mag ik toch mee naar huis maar moet ik wel aan weer een andere antibiodinges (ik was nog bezig met de vorige kuur) en nog een paar pilletjes en poedertjes die stuk voor stuk heel vies smaken. De volgende dag moet ik terugkomen. Als mama de volgende dag mijn boodschap inspecteert zit er ook nog een beetje bloed in mijn boodschap en we gaan eerder dan gepland naar het ziekenhuis.

Het is maar een oude en vervallen boel in het ziekenhuis, hier en daar is er wel een gang die een beetje opgeknapt is maar het grootste deel van het ziekenhuis ziet er uitgewoond uit, alsof er de laatste dertig jaar niets aan gedaan is. Het is er wel schoon maar heel erg versleten en de inboedel is ver over datum.

De artsen en verpleegkundigen zijn een heel ander verhaal. Ze zijn allemaal heel erg lief en besteden heel veel aandacht aan hun patiënten. Hier zijn nog geen efficiëntie voorschriften die bepalen dat een verpleegkundige drie minuten en veertien seconden per bed mag besteden en een arts maximaal één minuut dertig. Toch lijkt het eindresultaat in Roemenie, ondanks dat de witte mensen hier wel de tijd voor patiënten nemen, efficiënter dan in Nederland. Deze aanpak voelt zeker veel prettiger. De arts legde precies uit wat ik allemaal kon hebben en ze hadden ook niet zoiets van probeer dit maar eens en als het over een week niet werkt gaan we eens verder kijken. Nee, in dit ziekenhuis begonnen ze met de meest voor de hand liggende diagnose (die van de bacterie) te behandelen en onderzochten in het laboratorium meteen of die diagnose juist was.

Weer wilden ze me daar opnemen en ik heb daar een halve dag in het ziekenhuis gelegen, in salon 136 om precies te zijn. Mama vond dat ze me thuis net zo goed kon behandelen en zag het niet zitten om met mij in het ziekenhuis te bivakkeren dus zijn we in de loop van de middag weer naar oma gegaan met weer een verse stapel poedertjes.

Na een paar dagen worstelen met de diverse poedertjes, mama heeft ze verstopt in bananenhapjes, melk, groenten en nog wat gecombineerde varianten van voedsel maar ik wilde er meestal niet spontaan aan, ben ik weer helemaal opgeknapt en een bijzondere ervaring rijker.

Bij oma thuis

We logeren bij oma, ze woont in de straat van de plop en dat is een soort boom (een populier). Oma heeft een appartement op de halve verdieping, tja het is geen begane grond maar die zes trede’s omhoog is dan ook weer geen hele verdieping en het ziet er heel mooi uit. Oom Daniel, die ik nog nooit in het echt gezien heb, heeft het appartement helemaal opgeknapt voordat hij naar Amerika ging. Daar woont hij nu met tante Sorina en hun twee kinderen, Thomas en Erya die net zo mooi zijn als mij.

Oma is heel erg blij dat ik gekomen ben en ik word dan ook flink verknuft, ze zorgt ook goed voor ons. De hele dag staat ze in de keuken te kokkelrellen en de lekkerste dingen verschijnen op tafel. Oma is een kei in het fabriceren van Roemeense gebak, het is heel jammer dat ik daar nog niet aan mag sabbelen maar op een dag... Wel raar dat we de hele dag aan het eten zijn, dat schijnt een beetje de gewoonte te zijn in Roemenie, overal waar je binnenkomt wordt er voedsel op tafel gezet. Nu eet ik nog niet met de pot mee maar mama en Coen zie ik met de dag uitdijen. Als dat zo doorgaat zal het mij niet verbazen als ze bij de terugreis een gewichttoeslag moeten betalen.
We hebben een heleboel mensen gezien, tante Catalina en nicht Mihaela, vrienden van mama, de buurvrouw en nog veel meer. Tja, ik wil mezelf natuurlijk niet beoordelen maar men was unaniem over mijn persoontje en het was geen negatieve beoordeling.

Roemenie is heel anders dan Nederland, de huizen zien er anders uit, de straten zien er anders uit en het ruikt ook anders. De mensen zijn heel vriendelijk, als we op straat lopen kijken ze vaak belangstellend in mijn buggy en ik heb een beetje rode wangetjes van iedereen die erin geknepen heeft.

Op reis

Vanochtend vroeg kwam mama mijn kamer op, nou doet ze dat wel vaker zo midden in de nacht maar dan heeft ze meestal een fles bij zich of ze komt omdat ik haar roep. Geen van beide deze keer, we gingen op vakantie naar oma in Roemenie en daarvoor schijn je vroeg je bed uit te moeten. Ik was natuurlijk nog wel slaperig maar vond het allemaal maar wat spannend! Coen was er ook en liep brommend met allerlei grote koffers te slepen, behalve als hij naar mij kijkt natuurlijk, dan moet hij altijd lachen.
Het was nog maar de vraag of we zouden gaan want ik ben nog steeds ziek en mama en Coen ook. We zijn gisteren nog bij de dokter geweest, gelukkig onze favoriete dokter, en die heeft naar onze longen geluisterd en in mijn oren gekeken. Ze was het met ons eens dat we helemaal niet lekker waren. Ik kreeg anti-biodinges, mama kreeg anti-biodinges, ik moest aan de anti uitdroging. We zijn even uit winkelen geweest bij de apotheek en nu lijkt het wel of wij de apotheek zijn. Als je iets anti nodig hebt kan je gerust een berichtje achterlaten hoor. Mama heeft nog wel getwijfeld of we wel of niet zouden gaan, zij is ook erg ziek, maar in de vroege ochtend viel de beslissing. We gaan naar Roemenie.
De buurman heeft ons met een busje naar Schiphol gebracht, en daar konden we achter in de rij aansluiten. De mevrouwen aan de balie waren telkens druk aan het telefoneren maar inchecken, ho maar. Het ging heel erg langzaam en ook al was er best wel een hoop te zien je wordt toch wat ongedurig als baby. Vroeg je bed uit, druk druk druk om je heen en dan ook nog wachten, nee het duurde mij allemaal wat te lang dus ik begon een beetje te mekkeren. Het heeft wel geholpen, de rij kwam weer in beweging en van deze rij moesten we naar de volgende rij, die van de controle. Daar heeft een meneer mijn wandelwagen van alle kanten bekeken, waarschijnlijk een apk of zo. De wandelwagen is wel goedgekeurd, en mama en Coen gelukkig ook.
Ik denk dat ik even ben weggedommeld want het eerste dat ik me na de apk kan herinneren is dat we met zijn drieën in een grote buis zaten met een raar brommend geluid, er waren ook hele lieve mevrouwen die stewardessen worden genoemd. Nou zo’n mevrouw zou ik wel mee naar huis willen nemen, de hele tijd dat we in die buis zaten kwam ze langs met hapjes en drankjes, als ik er zo over nadenk zou het best wel eens kunnen dat mama vroeger ook stewardess is geweest. Het zijn grappige dingen hoor, die buizen, dan staan ze stil en hopla, plotseling gaan ze heel hard en daarna remmen ze weer heel erg. Tussendoor schudden ze af en toe maar de hele tijd brommen ze, soms wat zachter maar meestal hard.

Wat er toen gebeurde was wel heel erg vreemd, ik weet niet of ik grote mensen ooit ga begrijpen. We waren met die eerste buis op de grond gekomen, landen noemen ze dat, in een stad die München heet. We stappen uit de buis, die overigens officieel vliegtuig schijnt te heten, en staan ergens midden op de buizenparkeerplaats (u raad het al: officieel heet zo’n plaats vliegveld). Nu moeten we met een andere buis verder naar Cluj in Roemenie, waar oma woont. Om daar te komen moeten we eerst met een bus naar de luchthaven zelf worden gereden, daar aangekomen moeten we naar gate H09 waar de andere buis zal zijn. Dat klinkt niet heel moeilijk maar….
Om het overstappen wat interessanter te maken is er een tijdslimiet, we hebben 35 minuten om over te stappen en daarvan zij er al 10 voorbij. Vlug opschieten dus, het gebouw in en op zoek naar een lift want ik pas niet op een roltrap (5 minuten). We stijgen een verdieping en moeten een klein stukje lopen….Een nieuwe roltrap en weer op zoek naar een lift om nog een verdieping omhoog te gaan (5 minuten). Weer een stukje lopen en, potverdikke weer een rij waar we instapkaarten en paspoorten moeten laten zien. De meneer achter het ruitje wil ook even naar mij kijken, ik lach tegen hem en hij kijkt vriendelijk terug…we mogen door (10 minuten). Nu moeten we langer lopen en de tijd is bijna op. Weer een rij! Nu willen ze mijn wagentje weer door de apk halen, zo vaak hoeft dat toch niet? Aan de andere kant van de apk is de gate, een meneer is bezig om de passagiers Popa en Venema om te roepen en mama en Coen zwaaien naar de meneer, gelukkig hij heeft ons gezien. Bij deze apk mogen mama en ik vlot doorlopen maar wordt Coen aan een grondige inspectie onderworpen. Ook hij wordt goedgekeurd en we mogen in de nieuwe buis…. Mmmm tenminste dat dacht ik, maar nee hoor, we moeten eerst weer twee verdiepingen naar beneden en staan op hetzelfde niveau waar we deze race inmiddels 30 minuten geleden begonnen. We moeten weer in een bus en rijden het vliegveld op om uit te komen naast onze eerste buis!
Ik begrijp er niets van maar goed, we zitten in de tweede buis die hetzelfde doet als de eerste, rijden, optrekken bewegen en remmen maar voornamelijk brommen. In deze buis was een stewardess die nog aardiger was dan die in de eerste buis, ze gaf me allemaal cadeautjes.
Ik heb onderweg een dutje gedaan en toen kwamen we weer op een vliegveld, onze eindbestemming, Cluj-Napoca (ja beste lezers, spreek dat maar een paar keer achter elkaar uit). Nou waren we wel op onze bestemming maar niet alles van ons, de koffers hadden de race kennelijk niet gewonnen en waren niet meegekomen met de tweede buis. Wel stond oma ons op te wachten dus voor mij was het al lang best maar mama en Coen waren niet echt over te spreken over de scheiding van de bagage. De volgende dag is het gelukkig wel weer goed gekomen met de koffers, ze waren in München een beetje verdwaald.

Bewegen

Met de dag word ik beweeglijker, kruipen moet nu toch echt een dezer weken gaan lukken en ik begin me ook al op te trekken aan de spijlen van mijn wieg en box. Mama is daar niet zo gerust op en vindt dat de bodem van voorgenoemde verblijfplaatsen moeten zakken. Iemand, nee Coen ik zal geen namen noemen, stelde voor om de box dan maar over mij heen te zetten. Dan was het mogelijk gevaar bezworen en zou ook de indeling in de rest van de woonkamer niet ingrijpend hoeven te veranderen. Welk een onbegrip, ik moet me toch kunnen ontplooien, ik moet toch kunnen groeien, ik moet de wereld toch verkennen anders komt er niets van mij terecht. Gelukkig heeft mama dat wel in de gaten en wordt het 'Catinca in the Box' plan zeker niet uitgevoerd.

Dacht ik vorige keer dat ik ziek was, het kan nog veel erger! Afgelopen week was ik een overtreffende trap van de paar kuchjes die ik eerder beschreef. Afgelopen woensdag keek ik heel erg zielig en mistroostig voor mij uit terwijl ik zielige piepjes gaf en om mij heen keek met doffe waterige oogjes. Verschrikkelijk was het en mama heeft een paar dagen vrij genomen om mij op te vangen in deze moeilijke tijd. Het gaat nu weer wat beter maar ik hoop dat ik nooit meer ziek word, dat staat mijn vorderende bewegingen maar in de weg.

.

Het is wel een lekker karretje maar zelf lopen heeft ook wel wat!

Mama

Was ik toch helemaal vergeten te vertellen dat ik weer grote vorderingen heb gemaakt, om precies te zijn op vrijdag 28 maart in het gedenkwaardige jaar 2008 heb ik voor het eerst 'mama' gezegd. Ja klapt u daar maar eens voor, dat was een hele grote stap in de ontwikkeling van de relatie tussen mama en mijzelf. Zelden is mij zo'n verknuffing ten deel gevallen, mama heeft mij van boven naar onder, van links naar rechts en weer terug verknuft, ik ben er zelfs nu nog een beetje stijf van. Over de minder spectaculaire vorderingen, het draaien heb ik nu helemaal onder de knie, het Loulou aanraken als ze per ongeluk in de buurt komt gaat ook prima en ik kan tijden op mijn buik liggen. Kruipen lukt nog net niet maar dat zit er ook aan te komen. Voorbijgangers aan de haren trekken en slaan des te beter en nu denken ze nog dat het onkunde van mij is....ik dacht het niet hoor :-)

Afgelopen zondag is oma weer naar Roemenie gegaan, kennen jullie het liedje nog, daar was laatst een oma loos (zie het blog van 4-10-2007). Het is nu een beetje omgekeerd want over drie weken gaan wij naar Roemenie om oma op te zoeken. Dat wordt heel bijzonder want ik ga niet alleen naar mijn oma toe maar ook naar mijn overgroot oma en opa. Die hebben een boerderij in Singeorge Bai met een koe, een varken, een paar kippen en een heleboel bijen. We gaan met een vliegtuig, best wel spannend maar ik ga weer een dappere baby zijn.

Tot die tijd ga ik, als mama werkt, naar het kinderdagverblijf en naar Alie, reuze gezellig en ik doe een heleboel nieuwe indrukken op. Van al die drukken wordt ik zelf ook wel een tikje druk en en ik heb de laatste week niet zo heel erg lekker geslapen (mama ook niet, hoe zou dat komen). Het ziekenhuis hebben we ook weer met een bezoekje vereerd, er moesten foto's van mij gemaakt worden omdat ik nog steeds wat krom ben. Als die foto's niet goed zijn moet ik iets vreemds gaan aantrekken dat ze een spreidbroek noemen, geen idee wat dat is maar het klinkt wel leuk. We krijgen pas deze week te horen of de foto's goed zijn of niet, raar hoor, mama kan altijd meteen achter op haar fotocamera zien of de foto's wel of niet goed zijn. Geeft toch weer te denken over de kundigheid van de witte mensen :-)

Ha-haa-haaaatchiee

Poeh zeg, was ik deze week toch voor het eerst in mijn jonge leventje snotverkouden. Om de haverklap moest ik niesen en van een handje voor mijn mond heb ik nog niet echt gehoord, dus bij elke nies werd mijn omgeving ook snotterig. De exacte details zal ik jullie besparen maar het was zo nu en dan geen fraai gezicht. Op dit moment gaat het wel weer met mij maar nu gaat het met mama niet, zij is nu snotverkouden. Gelukkig heeft mama wel van de hand en de nies gehoord.

Deze week ben ik ook wezen wennen op het kinderdagverblijf. Op zich was het wel leuk, een hoop andere kindertjes en genoeg te zien maar op een gegeven moment moest ik gaan slapen en daar had ik nog even geen zin in. Normaal gesproken brul ik dan een paar keer en is redding nabij, ik speel nog wat en na een minuut of twintig val ik vanzelf in slaap. Niet deze keer dus, ik brul maar geen redding..... Ik denk dat het laatste woord hierover nog niet gesproken is. Maandag ga ik weer wennen, donderdag wordt de eerste hele dag op de opvang en dan hoop ik wel dat er adequate en juiste actie op mijn gebrul volgt.

Tja, ik zie een hoop verschillende mensen de laatste dagen, nu ben ik bijvoorbeeld aan het logeren bij Kenneth, Jacqueline, Yentl en Solange. Ze zijn heel erg aardig en mama krijgt wat rust om bij te komen van haar verkoudheid. Tenminste als ze mij even kan vergeten want ik voel dat ze constand aan mij denkt en ze heeft al een paar keer gebeld, het leven valt niet mee zonder mijn vrolijke en verfrissende aanwezigheid. Natuurlijk mis ik mama ook maar zo'n logeerpartijtje is best wel leuk op zijn tijd. Misschien moet ik bij een volgend partijtje in plaats van mijn knuffelvarken gewoon mama meenemen.

.

Groeien

Lang geleden heb ik het gehad over mijn aanhangsels en hoe moeilijk die te bedienen zijn. Zeg maar de armen en de benen en nog lastiger de vingers en de tenen. We zijn al weer een eindje verder en ik moet zeggen dat ik steeds meer controle krijg over mijn ledematen. Zaken als dingen vastpakken, omdraaien, in mijn mond stoppen en vooral ook dingen op de grond gooien gaan mij steeds makkelijker af. Het leuke van dingen op de grond gooien is dat ze vanzelf weer omhoog komen, of laat ik het zo zeggen, er is altijd wel een welwillende volwassene in de buurt om mijn werpsels terug te zetten. Mochten ze dat niet willen, ach je weet het wel, mekkeren... geen resultaat..meer mekkeren... nog geen resultaat... Brullen... gegarandeerd resultaat.

Ja, ik kan met overtuiging zeggen dat ik steeds meer plezier in mijn fysieke portie krijg ook al gaat dat een beetje ten koste van mijn mentale ik. Door al dat onderzoeken en omdraaien heb ik bijvoorbeeld minder tijd om dit log bij te houden maar als zuigeling wordt er wel van je verwacht dat je op enig moment wat handiger wordt en zelfs dingen gaat doen als kruipen en lopen. Ach, dat kruipen lijkt nog zo ver weg, alhoewel, het schijnt dat de overgang van liggende baby naar kruipende baby in een flits kan gebeuren. Ouders worden dan heen en weer geslingerd tussen trots en wanhoop, trots over de mooie vorderingen van hun kroost en wanhoop over het gebrek aan kinderveiligheid en vooral het kinderproof zijn van de woonkamer.

Mama heeft voor de donderdag een plek voor mij gevonden in een kinderdagverblijf in Zoeterwoude en voor de andere dagen hebben zich ook nog een paar aardige dames gemeld waaruit mama nog geen keuze heeft kunnen maken. Binnenkort mag ik een wenmiddag doen in het kinderdagverblijf, dan kan ik een beetje wennen aan deze grote overgang. Om eerlijk te zijn denk ik wel dat ik het red daar, het zag er reuze gezellig uit en mijn mentor Angelique was ook heel erg lief. Eigenlijk denk ik dat het wennen meer voor mama is, ze zag er een beetje verdrietig uit na het bezoek aan het kinderdagverblijf en ik denk dat het heel moeilijk voor haar is om me zomaar ergens achter te laten. Maar mama ik ben al best wel groot hoor en na een paar uurtjes kom je mij toch weer ophalen en dan zal ik jou eens lekker verknuffen zodat je niet meer verdrietig bent....

.

Genetische afwijking

Oh wat gaat de tijd toch snel, ik vraag me af of er zoiets bestaat als een baby agenda met takenlijst. Af en toe weet ik van boven niet meer dat ik van onder een luier heb. Vorige week was Valentijn jarig (het petekind van mama) en daar zijn we natuurlijk naartoe gegaan. Het was reuze gezellig en er waren een heleboel andere kindertjes waar ik mee gespeeld heb. Er waren ook broodjes hot dog met zuurkool, mosterd en ketchup maar daar mocht ik nog niet in happen, ook al ben ik al een paar weken aan de vaste hapjes. Overigens worden de hapjes bende wel heftiger. Bij sommige maaltijden zit ik van top tot teen onder het hapje om nog maar niet te spreken van mijn omgeving. Genetisch klopt er iets niet helemaal aan mij met die hapjes, mama houdt van fruit, tante Monica houdt van fruit, oma houdt van fruit, overgroot opa houdt van fruit, kortom de hele familie houdt van fruit en dan heb ik het niet over een verdwaalt appeltje maar over kilo's tegelijk! Om de een of andere reden vind ik fruit niet zo lekker, in het begin vond ik een banaan nog wel gaan maar mijn interesse gaat toch meer uit naar de broccoli achtigen.
Mama en ik zijn ook op zoek naar opvang voor mij, het ene kinderdagverblijf na het andere zie ik, gastouders flitsen in onafgebroken rijen voorbij maar mama is er nog niet uit aan wie ze mij toevertrouwd. Eigenlijk wil mama me helemaal niet toevertrouwen aan iemand en dat komt natuurlijk omdat ik zo onweerstaanbaar en bescheiden ben (hmm, hmm). Mama zit er maar mee, ik wou dat ik haar wat kon helpen maar ook al doe ik reuze mijn best het lukt me gewoon niet zo goed om minder onweerstaanbaar te zijn.
Sinds vorige week ben ik de trotse eigenaar van een nieuwe kinderstoel, een mooie witte met prinsessen stoelverkleiner. Hij zit heel erg lekker en is ook handig in het gebruik. Nu ik bij de grote mensen aan tafel zit kan ik ook eens wat meer op hun gewoonten letten en kijken of ik daar wat van kan opsteken. Zo was mama laatst een glas water aan het drinken en dat moest ik natuurlijk ook proberen, ik moet zeggen dat die eerste poging nog niet zo moeilijk was. Maar ja, het blijft natuurlijk wel water, niet te vergelijken met mamamelk. Nu heeft mama tegenwoordig niet altijd genoeg melk en aangezien ik allergisch ben voor koeien is er nu toch een vreemd goedje in huis. Het ziet er uit als melk maar daar is ook alles mee gezegd, het is gewoon niet lekker en als ik niet teveel honger heb weiger ik ook deze melk te drinken. Ik wacht wel op de echte melk!

Poing, weer een sprong

Yahoo, eh nee niet Yahoo.com maar gewoon Joepie... ik heb mijn zes maanden sprong gemaakt en ben weer een stapje verder in mijn ontwikkeling. De laatste dagen was ik wat bedrukt, zoals bij elke sprong maar nu ben ik weer mijn eigenste eigen charmante ik. De volijkheid straalt weer van mij af en ik heb honger voor tien. Mijn wangetjes staan bol, mijn buikje is gespannen en mijn spekbeentjes zien er uit om op te eten. Ik praat er vrolijk op los met tweelettergrepige brabbels en mama is sprakeloos van trots. Vooral dat sprakeloos is een behoorlijke prestatie want normaal praat mama de hele dag door, ze verdient er zelfs haar geld mee. Nou mama wacht maar eens af, als ik straks echt kan praten dan mag je je oren wel goed vastlijmen.

Ja, ik heb zin om te leren kruipen, te spelen, een flinke hap van Loulou te nemen, om te leven. Energie druipt van mij af, ik zou willen zeggen : poing, poing, poing, poing en nog eens poing. Het lijkt wel of ik een energie shot heb gekregen. Dus zeg ik uit volle borst: YAHOOOOOOOO......

Halfjarig

Vandaag heb ik weer een mijlpaal bereikt, ik ben precies zes maanden oud en dus halfjarig. Het ging precies zoals ik me had voorgesteld. Natuurlijk was ik een beetje zenuwachtig en kon ik afgelopen nacht niet zo lekker slapen, oma was uit logeren en mama heeft dank zij mij ook niet zo lang geslapen. Ondanks dat kreeg ik deze ochtend ontbijt op bed en zong mama een verjaardagsliedje voor mij. Nadat ik een korte tijd door mama verknuffeld was (ontbijt om zeven uur en aankleden om half elf !!!) kwam Coen om mij te feliciteren. Ook hij heeft mij uitgebreid en aan alle kanten verknuft en samen met mama hebben we taart gegeten, dat wil zeggen de oudjes hebben taart gegeten en ik heb mijn allereerste Liga naar binnen gewerkt. Wat een fijne halfjaardag en ze is nog maar half voorbij dus er kan nog veel meer komen!

Heb ik jullie al wel eens verteld dat ik een mazelenkont ben, sorry een bofkont bedoel ik natuurlijk, al valt dat met al die inentingen tegenwoordig niet mee! In het grote babyboek, dat ik bij mijn geboorte vergeten ben mee te nemen, stonden wat waarschuwingen over waar je terecht kunt komen als baby. Je kan bijvoorbeeld in een heel arm land geboren worden waar bijna geen eten is en waar je niet met je broertjes en zusjes tegelijk kan slapen omdat er maar één gammel bed is. Het kan zo zijn dat je niet helemaal goed bent, dat je bijvoorbeeld geen tien vingertjes hebt of ze niet alle tien op een rijtje. Het schijnt zelfs voor te komen dat baby's bij mensen terecht komen waar ze niet gewenst zijn ook al moet ik zeggen dat ik daar nooit bang voor ben geweest. Als ik zo eens bekijk waar ik terecht ben gekomen mag ik niet klagen, ik heb dan misschien geen papa onder handbereik maar ik heb wel de allerliefste mama van de hele wereld, ze is zo lief voor mij dat ik er verdrietig van kan worden! Ja, dat kan heus hoor, van zoveel liefde. Dan heb je natuurlijk nog oma en de hulpmama's en papa's die allemaal voor mij klaar staan en altijd wel tijd hebben voor een verknuffing. Zelfs Loulou is lief voor mij ook al heb ik haar steeds vaker te pakken en zat ik vandaag zo dicht bij een hapje kat dat ik me nu nog steeds afvraag wat er nu eigenlijk mis ging.

Omdat ik zoveel van mama houd is hier een gedicht speciaal voor haar:

.

Rozen zijn rood

Violen meer blauw

Dit gedicht is voor mama

Waar ik heel veel van hou

Mmmm, ja toegegeven ik ben er ook niet tevreden over maar voor een halfjarige....

Zwolle zonder dollen

Deze week ben ik naar Zwolle geweest om die hele knappe meneer te zien die naar mijn bulten en vlekjes zou gaan kijken. Na de gebruikelijke vertragingen die bij ons aan elke reis vooraf gaan zijn we per automobiel met voldoende voorraden aan deze tocht begonnen. Natuurlijk waren mijn vlekjes en bulten nauwelijks zichtbaar, twee weken geleden zat ik nog helemaal onder. Het schijnt wel vaker voor te komen dat als je bij de dokter bent de klacht plotseling weg is, vooral tandartsen kunnen hier over meepraten. We hadden daar om kwart voor drie een afspraak en geheel traditiegetrouw reden we om iets over half het parkeerterrein op waarna we eerst nog een ponskaartje moesten maken, de weg vragen, buitenom door weer en wind ons bij de afdeling kindergeneeskunde moesten melden en naar de juiste verdieping moesten stijgen. Eerlijk is eerlijk, om klokslag kwart voor drie stonden we voor het luikje van de assistente wat op zich al een medaille voor superstrakke planning (maar dan zonder echt plan) waard is. Even later mochten we bij de dokter naar binnen. Letten jullie even op witte mensen: deze meneer had allereerst een hele vriendelijke uitstraling, hij heeft mij met het nodige respect behandeld en niet onverwacht in mij geknepen of, erger nog, in mij geprikt. Zo kan het dus ook! De behandeling is simpel, zolang men mij vet houdt en bij het verschijnen van bulten en vlekken deze meteen onderdrukt met een klasse twee smeersel dan moet mijn eczeem redelijk onder controle zijn, en in fase twee kunnen mama en ik dan kijken of ik vreemd reageer op koeienmelk en kippeneieren.
Nu we het toch over voedsel hebben, ik had jullie al verteld dat ik met vaste hapjes begonnen ben. De eerste uitslag van de eetbaarheid van vaste hapjes is als volgt:

appel en peer: doe die maar niet,
wortel: mja over dit hapje ben ik nog niet zeker, ze zijn niet onaardig maar een topper is het ook niet,
banaan: daar mag je mee aankomen, het eet wat lastig maar heel erg lekker,
broccoli: mijn favoriet, het heeft een handig handvat, een goede sabbelfactor en een prima smaak. Wel een nadeel van al deze hapjes is dat ikzelf en mijn directe omgeving er na het nuttigen van een vast hapje er heel anders uitzien. Hieronder is een voorbeeld van de broccoli make-over!
.

Boe zei de Koe

Het begint steeds duidelijker te worden, ik heb wat tegen koeien. Niet echt tegen het beest zelf, die zijn wel aardig ook al kijken ze meestal niet zo slim, maar meer tegen hun melk. Telkens als mama wat van die melk drinkt zit ik onder de bulten, vlekken en ander ongemak. Ik denk dat ik een koemelk allergie onder de leden heb en daar wordt ik niet vrolijk van. Donderdag ga ik naar de speciale dokter die me gaat onderzoeken, ik hoop alleen niet dat ie me op een onverwacht ogenblik prikt, dat doen ze namelijk af en toe. Maar ik zal dapper zijn en ze zullen in dat ziekenhuis zeggen: Heb je het gehoord, dat kleine meisje? Ze gaf geen krimp, wat een dappere baby! Zo zie je ze niet vaak die kleintjes, nee, de meeste zijn huilebalken maar deze.....
Maar nu even over Loulou, die is volgens mij allergisch voor mij. Telkens als ze te dicht in mijn buurt komt dan verliest ze een plukje haar. Op de een of andere merkwaardige wijze heb ik dat plukje dan in mijn knuistjes. Gelukkig heeft Loulou meer dan genoeg haar dus een plukje meer of minder maakt ook niet uit maar eigenaardig is het wel. Ik moet nog steeds aan haar proeven maar nu Loulou af en toe dichtbij genoeg is om eens aan haar te sabbelen is er telkens wel een liefhebbende volwassene in de buurt om dat te voorkomen.
Nu ik bijna zes maanden ben begin ik een fascinatie te ontwikkelen voor telefoons, als ze rinkelen of bliepen, als mama een sms-je tikt, als ze tegen mij praten ben ik een en al aandacht. Dat is genetisch bepaald, er bestaat namelijk een telefoon gen dat de wijze mannen nog niet ontdekt hebben maar waarvan ik zeker ben dat het bestaat. Mijn mama is gek van telefoons, mijn tante Monica is gek van telefoons, mijn oma is gek van telefoons kortom het zit gewoon in de familie en dus ook in mij. Binnenkort moet ik maar eens een eigen telefoon bemachtigen, dan neem ik er een met een Boe van de Koe als beltoon!

Even een vlekje wegwerken

Nadat we van het logeerpartijtje bij Coen thuiskwamen kreeg ik langzaam maar zeker over mijn hele lijfje rode vlekjes. Dat gaat zo niet echt opschieten met de vlekjes en mij, ik voelde me ook een beetje lusteloos maar niet echt ziek of zo. Weer paniek in huis natuurlijk, weer naar de dokteres, weer vlekjes, weer wat aan mijn lijf. De dokteres, ik kom daar zo vaak dat ze een beetje Mama Doc begint te worden (vooral niet te verwarren met Papa Doc), kon er niet zoveel van maken. Na een paar dagen gingen de vlekjes weer weg en mama dacht dat het de vijfde ziekte was geweest, een beetje zoals in de vijfde van Beethoven, de vijfde brigade of de vijfde man (of was dat nou de vierde, tja van voor mijn tijd denk ik). Over anderhalve week ga ik naar een hele slimme dokter in Zwolle die heel veel van vlekjes weet en van het wegwerken daarvan.

Ondertussen ben ik ook nog hard aan het groeien, mijn bewegingen worden steeds beter, het buikrollen lukt al bijna en ik kan al echt lachen met geluid en zo. Mama verzint allemaal nieuwe leuke spelletjes en ik kan in een kinderstoeltje zitten zonder hulp, nou ja een kussentje onder mijn billen, dat dan weer wel. Mama probeert mij te voeren met allerlij kleine vaste hapjes, vandaag kreeg ik bloemkool. Mmm daar moet ik wel even aan wennen hoor, net als aan rijst en zure appel. Maar banaan en peer gaan er goed in, ook krijg ik in mijn laatste voeding wat rijstebloem zodat ik langer slaap. Vanzelfsprekend heeft een en ander wel invloed op mijn spijsvertering en had ik weer wat last met je weet wel, natuurlijk maakte mama zich weer zorgen over mijn welzijn. Na twee dagen voelde ik dat er wat ging komen maar het zat nog een beetje klem. Wat doe je dan, je gaat heel erg moeilijk kijken, maakt wat kreungeluiden en krijgt een rode kop, dan plotseling....poef dan schiet het los hé. Mama vroeg vlak voor de luierinspectie nog, zal ze al wat gedaan hebben? Nou reken maar, het was wel binnensluiers gebleven maar zowel de kwaliteit als de kwantiteit waren ver bovengemiddeld :-)

Logeren

Deze week was oma een beetje oververmoeid, iets met te weinig nachtrust of zo, ze had een ernstige behoefte aan slaap. Ik vraag me af hoe dat komt, we wonen in hetzelfde huis en ik ben toch ook niet oververmoeid en geloof me, ik slaap ook niet de hele nacht door. Maar goed, om oma wat nachtrust te bezorgen had mama bedacht dat het wel een goed idee was om een paar dagen bij Coen te gaan logeren en daar was ik het natuurlijk van harte mee eens. We zijn afgelopen donderdag naar Coen gegaan en het was reuze gezellig, wel een beetje krap in een twee kamer appartement, maar reuze gezellig. Na de eerste nacht kon mama niet meer zo goed bewegen, het logeerbed was een beetje aan de harde kant of de uitsteeksels van mama zaten teveel in de weg, bovendien zit mama nog wat losjes in elkaar na de bevalling. Zelf heb ik lekker geslapen ook al was ik volgens mama wel heel erg vroeg in de ochtend heel erg vrolijk wakker, dat uit ik tegenwoordig door te gillen.
Coen moest gaan werken maar wij hebben ons prima vermaakt, Suzanne is met mijn baby-vriendje Casper langsgeweest, we hebben boodschapen gedaan en zijn op de markt geweest. Als klapper op de vuurpijl heeft Coen mij die avond uitgebreid verknuft. Zucht.....het leven valt toch niet mee.
De tweede nacht moest wat anders gaan, zo had mama bepaald. Zij verdiende een zacht bed in plaats van een harde matras en Coen moest zijn eigen bed afstaan, ja en als mama wat in haar hoofd heeft.... Weer had ik nergens over te klagen, lekker geslapen hoor, maar die andere twee zagen er in de ochtend echt niet uit. Ook hun bovenkamertjes werkten niet op volle toeren, weer in ons eigen huis aangekomen bleek dat mijn melk nog bij Coen lag, die moest natuurlijk nog even worden opgehaald en twee uur later kwam Coen nog wat onderdelen van het kolfapparaat brengen. Het goede nieuws is dat oma er weer tegenaan kan maar nu zijn mama en Coen oververmoeid.

Kriebels

Ze zijn weer terug, de kriebels. Mijn arme wangetjes jeuken weer en nu begin ik ook al uitslag op mijn knie te krijgen. Vuurrood ben ik met pukkeltjes en een verwarde, af en toe wanhopige blik in mijn ogen. Mijn pijn, jeuk en frustratie zie ik weerspiegeld in mama's ogen, maar zelfs zij kan hier niets aan doen.
Deze wetenschap heb ik door twee waarnemingen, mijn wangen die schreeuwen JEUK en mijn aangezicht in de spiegel. Tijden heb ik gedacht dat er een kindje aan de andere kant van dat raam zat maar vreemd was dat mijn optiller (de spiegel hangt ver boven mijn bereik) ook dat kind vasthield! Die ander had ook een ongezonde voorkeur om mij na te apen, alles wat ik uithaalde deed ze na. Snel, langzaam of onverwacht, het maakte allemaal niet uit, mijn bewegingen werden met angstaanjagende precisie geïmiteerd. Het heeft een tijdje geduurd maar toen die ander zelfs mijn uitslag begon na te apen viel het kwartje, wij zijn één, zij en ik. Nu maar hopen dat mijn spiegelbeeld snel van haar eczeem af is.......

Gellukig 2008

Hallo allemaal, ik heb mijn eerste oud en nieuw gevierd en ik was helemaal niet bang voor de knallen en flitsen. Om middernacht ben ik uitgebreid door mama verknuft en dat was een heel erg goed begin van 2008. Dat er nog maar heel erg veel verknuffingen mogen volgen voor iedereen. Vandaag heb ik alvast een goede start gemaakt door, met een beetje hulp van mama, mijn eerste bananen hapje naar binnen te werken. Eerlijk gezegd viel dat niet tegen, misschien zijn tandjes en vast voedsel toch wel een goed idee. Ik ga het vandaag niet te lang mmaken met het log want ik moet zo naar de bananen-afterparty! Hieronder nog snel een foto van mij terwijl ik helemaal alleen mijn melk nuttig, goed hé.

.