Baby Catinca

Hallo, daar ben ik weer

2010-07-27T14:06:00.000+02:00

Hallo allemaal,

Na een paar jaar sabbatical ben ik weer terug, niet meer als baby maar als peuter. Mijn nieuwe blog heet http://naar-catinca.blogspot.com/ en daar zijn mijn belevenissen weer als vanouds te volgen.

Tot snel,
Catinca

één jaar

2008-08-10T21:05:00.004+02:00

Vandaag ben ik jarig en één jaar oud geworden. Een mijlpaal in mijn leven. Van een hulpeloze kleine baby ben ik afgelopen jaar uitgegroeid tot een nog steeds niet al te grote maar wel ondernemende, brabbelende rondkruipende peuter die het steeds drukker krijgt met het ontdekken van de wereld om zich heen.

Als je jong bent moet je leren

Iets vergeten doe je later pas

Ik heb zelfs ergens horen beweren

Dat oudjes praten van wat vroeger was

Snel en sneller kom ik aangekropen

Het kruipen heb ik onder de knie

Ik ben nu toe aan het leren lopen

Vast ter been ben ik echter nog niet

Tandjes krijgen, leren praten

Een drukke tijd heb ik voor de boeg

Ontdekken waarom geitjes blaten

Ja, er zijn uitdagingen genoeg

Moet me nu echt concentreren

Op de vele dingen die komen gaan

Veel te druk met van alles leren

Het blog moet ik helaas laten gaan

Alle trouwe lezers wil ik bij deze bedanken voor jullie warme belangstelling voor mijn belevenissen(de niet trouwe lezers ook trouwens), voor jullie reacties en de vele bezoekjes die mama en ik van jullie mochten krijgen. Bij deze een bijzonder grote verknuffing voor jullie allemaal.

Zoemmmmmm

2008-07-28T22:15:00.004+02:00

Daniela en David zijn bij mama en mij op vakantie. Daniela is een oude (nou ja, oud) vriendin van mama en David is haar zoon. Het is reuze gezellig en we doen allerlei leuke dingen, we zijn op het strand geweest om kuilen te graven en pootje te baden en we zijn naar Avifauna gegaan om de vogels te bekijken. De mooiste vogel vond ik een grote blauwe die met een zware stem boehoe riep maar ze hadden allerlei kleine en grote vogels, van heel gewoon tot heel erg vreemd.

Over de frequentie en kwaliteit verknuffingen heb ik met onze vakantiegangers niets te klagen ook al zijn er kleine wezentjes die mij niet zo nodig hoeven te verknuffen. Bij ons thuis zijn nieuwe ramen en deuren gemaakt en dat ziet er heel mooi uit maar.... de oude horren passen niet meer. In de nacht wordt ik nu verknuft door een bateljon kleine zoemende beestjes, het zijn muggen en je krijgt rare bultjes van hun ongewenste aandacht die ook nog eens jeuken.

Er is nog meer groot nieuws: Astrid, een andere vriendin van mama heeft een klein meisje gekregen, Silke Catharina. Omdat tante Astrid en mama zulke goede vriendinnen zijn is Silke een soort van nichtje van mij, leuk he! Later als Silke groter is gaan we gezellig spelen en zal ik haar het een en ander uitleggen over grote mensen, poezen en andere zaken van het leven die ik al ontdekt heb zodat zij het wiel niet opnieuw hoeft uit te vinden.

Bewegen en kip

2008-07-12T23:42:00.003+02:00

Sorry hoor allemaal, ik ben zo druk met mijn nieuwe vaardigheden dat ik geen tijd meer heb om te bloggen. Drie weken geleden heb ik plotseling echt leren kruipen in plaats van alleen maar tijgeren en daarmee ben ik zo mobiel geworden dat ik allerlei nieuwe dingen moet ontdekken. Supersnel verplaats ik me door de kamer en niets is meer veilig voor mij, met spoed moesten er traphekjes worden gemonteerd. De kastdeur beveiliging en het buiten bereik plaatsen van gevoelige zaken staan hoog op mama's prioriteiten lijst. Alsof dat nog niet genoeg is begin ik ook al de eerste beginselen van het lopen onder de knie te krijgen en met behulp van mijn loopwagen, die ik alvast voor mijn naderende verjaardag heb gekregen, beweeg ik mij nog wat wankel door de huiskamer.

Het grootste nieuws is misschien wel dat ik na maanden zorgvuldige voorbereiding en met veel geduld eindelijk het vertrouwen van Loulou de poes heb weten te winnen. Ze kwam steeds dichterbij en eindelijk heb ik een hap van haar genomen. Mama zag het niet maar Loulou merkte het wel en mijn actie werd dan ook meteen bestraft met een tik op mijn bolletje en een hoop geblaas.

Ik moet helaas toegeven dat Loulou er lekkerder uitziet dan dat ze smaakt, daarbuiten is ze ook heel harig en bevordert deze voedselervaring ook al niet. Mochten er meer mensen zijn die eens van Loulou willen proeven dan moet ik dat afraden: poes smaakt niet lekker.

Wel lekker zijn de hapjes die mama maakt, vooral die met kip. Nu heb ik buiten al eens een kip zien lopen maar om eerlijk te zijn durf ik daar, na mijn ervaring met Loulou, niet zomaar in te happen. De lopende kip lijkt in de verste verte niet op mama's kip hapjes en waarschijnlijk vindt ze het ook niet goed als ik in haar hap. Ik moet daar eens diep over gaan nadenken hoe je vanaf lopende kip tot kiphapje komt, misschien is dat ook toepasbaar op Loulou.

De vloer schrobben

2008-06-15T21:30:00.005+02:00

De wereld zit vol vreemde en onverwachte dingen voor een welopgevoede baby. Je kruipt erin rond en probeert je omgeving te begrijpen en de dingen een goede plaats te geven in je bovenkamer maar dat is niet altijd even makkelijk. Zo heeft mama laatst een nieuwe rare manier gevonden om de vloer schoon te maken, als ik er zo naar kijk denk ik niet dat deze manier beter is dan de vorige, wel veel leuker, dat dan weer wel.

Door de zwaartekracht vallen er allerlei dingen op onze vloer, gelukkig zijn de meeste dingen weer makkelijk te verwijderen. Bijvoorbeeld mijn speelgoed, je schraapt het bij elkaar en doet het in de speelgoed doos en klaar is Kees (of bij mij thuis, klaar is mama). Je hebt echter ook andere zaken die moeilijker weg te halen zijn, bijvoorbeeld dingen die buiten onder schoenen zijn blijven plakken en binnen plotseling aan de vloer plakken of een aangekoekte Liga nadat ik dit van origine vaste koekje met behulp van sabbelen in een kleverige substantie heb getransformeerd. Ook geweigerde lepeltjes voedsel die ik vlak voordat ze mijn mond ingaan met een perfecte timing heb weggeslagen kom je op onze vloer tegen en dan heb ik het nog niet over onze wandelende haren fabriek Loulou de poes gehad.

Vroeger (was alles beter, ja ook ik ken mijn cliches) maakte mama de vloer schoon met een emmer water en een mop, eerlijk is eerlijk het lijkt me niet een echt leuk karweitje maar wel noodzakelijk en redelijk effectief ook al valt het lange termijn effect wat tegen. Ik denk dat mama het deze week goed zat was en een vrolijkere manier van vloer schrobben zocht.

Ze heeft hiervoor een klein buisje aangeschaft, nog geen tien centimeter groot, met daarin het schoonmaak gereedschap. Een soort van steeltje met een rond dingetje aan het eind, het werkt heel erg simpel: je stopt het gereedschap in het buisje, haalt het er weer uit en baast er tegenaan, dat is alles. Ik moet zeggen dat ik het een heel leuk gezicht vind maar de mop werkt volgens mij toch beter.
.

Oorkokken

2008-06-01T20:40:00.002+02:00

Het is alweer mis met mij, een dubbele oorontsteking deze keer. Ik heb mij laten vertellen dat een hele kudde streptokokken, stafylokokken en pneumokokken zich in mijn buizen van Eustachius hebben genesteld. HALLO zijn jullie er nog? Gelukkig, tja ik hoor jullie even niet zo goed vandaar. Weer ben ik niet lekker en kijk ik met zielige en waterige oogjes de wereld in terwijl ik zielige geluidjes maak. Mijn oren doen pijn en zelfs Knorretje, mijn lievelingsknuffel, kan mij niet troosten.

Het gaat nu al weer wat beter want ik ben weer aan de antibiodinges en met paracetadinges wordt mijn oorpijn onderdrukt maar het blijft maar tobben op deze manier. Nu heb ik een en ander eens nagekeken en volgens mij val ik nog onder de fabriekgarantie want ik ben nog geen jaar oud. Eens even bij mijn mama navragen of ze aan garantie doet, ik hoop wel dat ik mijn bonnetje nog heb.

Tussen al die kokken door ben ik nog wel hard aan het oefenen, als iemand met mij meeloopt kan ik al zelf stapjes maken en met wat hulp tegen het omvallen blijf ik helemaal zelf rechtop staan. In mijn box trek ik me op aan de spijlen en ook het rondscharrellen gaat me steeds makkelijker af. Zitten is al helemaal geen probleem meer ook al ben ik laatst wel in zithouding achterover gerold, best wel een koddig gezicht ware het niet dat ik met mijn bolletje nogal pijnlijk op mijn piano viel. Al doende leert men zal ik maar zeggen en de vertroosting van mama maakte weer een hoop goed.

Kaal maar dan met muziek

2008-05-26T20:39:00.002+02:00

Dit weekend is tante Monica teruggekomen uit Amerika, ze is daar op vakantie geweest en heeft allemaal familie en vrienden bezocht die ze een hele tijd niet had gezien. Natuurlijk heb ik haar gemist en was ik heel erg blij dat ik haar weer zag, ze had ook een cadeau voor mij meegebracht uit Amerika. Ik wist niet goed wat het was maar het zag er wel heel grappig uit en gelukkig was er een vrijwilliger in de buurt die mij liet zien dat het een soort fluit is. Als je er aan de goede kant op blaast geeft de fluit geluid en dan is er ook nog iets met gaatjes die je met je vingers kan afdekken waardoor de toonhoogte veranderd. Hoe dat precies werkt heb ik nog niet uitgevogeld en ik krijg zelf ook nog geen geluid uit de fluit. Op een dag gaat het me lukken, dat weet ik zeker want ik ben van heel muzikale komaf. Mijn mama heeft een hele mooie piano en af en toe mag ik daar wat vrije expressie op oefenen, of mijn spel echt mooi is kan ik natuurlijk niet zelf beoordelen (ook al ben ik daar wel van zeker van natuurlijk) maar de buren zijn in elk geval nog niet komen klagen. Van de andere kant is er ook nog niemand geweest om me een contract aan te bieden.

Kruipolie

2008-05-19T18:24:00.003+02:00

We zijn alweer een tijdje terug uit Roemenie en het normale leven heeft de vakantie weer in het vergeethoekje gedrukt. Mama is weer aan het werk en ik ben regelmatig op de kinderopvang of bij mijn oppasmoeder Alie te vinden. Natuurlijk wordt er van mij wel verwacht dat ik weer vorderingen maak in mijn ontwikkeling, temeer daar het consultatieburo van mening is dat ik aan de kleine kant ben. Gelukkig kan ik melden dat ik weer een emotioneel sprongetje heb gemaakt en steeds handiger wordt met mijn handjes. Ook mijn eigen wil, die zeker niet aan de kleine kant is, heeft een groei doorgemaakt. Daar waar ik vroeger nog wel eens een naar mijn zin niet echt lekkere maaltijd naar binnen liet scheppen houd ik nu mijn lippen stijf op elkaar.

Mijn wereld is wel groter geworden want de grootste vooruitgang is dat ik begonnen ben met kruipen, nog niet helemaal volgens de regelen der kunst maar ik kom in elk geval wel waar ik wil komen. Vooral mijn armen doen het werk en ook al spartelt mijn onderkant vrolijk mee, ze helpt mij nog niet echt met de voorwaartse beweging. Misschien moet ik mama eens vragen of ze mijn onderste helft eens met kruipolie wil masseren.

Bunu Hue en buni Floare in Singeorg Bai

2008-05-01T23:26:00.001+02:00

Mama heeft een auto gehuurd en daarmee gaan we naar Singeorg Bai, een dorpje in de bergen in het noordwesten van Roemenie. Nu zijn mama en Coen het erover eens dat de wegen in Roemenie stukken beter zijn geworden de laatste jaren, sterker nog: heel Roemenie gaat met sprongen vooruit, maar er zitten hier en daar nog flinke gaten in het asfalt. Ook is er geen snelweg naar Singeorg Bai, we rijden op provinciale wegen door dorpjes en steden naar de bergen. Het is lente en Roemenie ziet er mooi fris en heerlijk groen uit, naarmate we de bergen naderen wordt het landschap steeds mooier. Als we eindelijk na drie uur auto, ik zit dubbelgevouwen in een kinderstoeltje, bij opa Hue en oma Floare zijn aangekomen is het de lange zit zeker waard geweest.

Het is adembenemend mooi in Singeorg Bai en nog belangrijker: ik ontmoet voor het eerst mijn overgroot ouders. Ze zijn allebei inderdaad overgroot oud en lopen een beetje krom maar wat zijn ze blij om mij te zien. Dat ben ik ook natuurlijk en heus niet alleen vanwege de enorme verknuffing die ik krijg. Het is goed voor een baby om haar afstamming te kennen! Daarnaast hebben opa en oma een boerderij en dat vind ik natuurlijk ook heel interessant, ik ben alle beesten wezen bekijken behalve de bijen. Ik heb uitgebreid de tuin bewonderd en aan allerlei bloemetjes geroken en ik heb natuurlijk ook veel bij opa en oma gezeten. Uren hebben we gepraat en om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee waar ze het over hadden, van mijn gebrabbel begrepen ze ook niet veel maar we hebben wel pret voor tien gehad.

Op de terugweg zijn we nog even bij tante Millie op visite geweest die ook in Singeorg Bay woont. Ze heeft haar eigen apotheek en een heel erg mooi huis. Ook bij tante Millie ben ik weer uitgebreid verknuft, ja ik hou wel van Roemenie ook al was de terugweg naar Cluj wel spannend.

In Roemenie is er alleen maar hier en daar openbare verlichting dus zijn de wegen nogal donker, niet dat de lokale bewoners zich daar veel van aantrekken die lopen gewoon in hun donker kleding zo goed als onzichtbaar langs de weg of fietsen zonder verlichting en al dan niet onder invloed van de locale spiritualiën in het donker rond. Om het nog wat spannender te maken kregen we ter hoogte van Dej een enorme stortbui te verduren, het kwam zo hard naar beneden dat af en toe de hele weg verdwenen was.

Ziekenhuis

2008-04-28T23:18:00.002+02:00

Jakkes, ik ben alweer ziek. Normaal produceer ik één a twee grote boodschap luiers per dag maar nu zit ik al aan de vijfde en de dag is pas half voorbij, ook de stevigheid van de boodschap laat te wensen over. Mama, oma ,Coen en ikzelf gaan per taxi naar het kinderziekenhuis om mij te laten bekijken en weer terug te brengen tot één boodschap per dag. In het kinderziekenhuis waar we terechtkomen zijn ze heel erg aardig maar ze hebben niet een echt duidelijke diagnose en we worden doorgestuurd naar het infectie ziekenhuis, in Roemenie hebben ze voor elke expertise een apart ziekenhuis.

Het infectieziekenhuis denkt dat er een bacterie of een virus in mijn buik zit en ze willen mij meteen opnemen. Mama ziet dat niet zo zitten en nadat ze wat doorgevraagd heeft mag ik toch mee naar huis maar moet ik wel aan weer een andere antibiodinges (ik was nog bezig met de vorige kuur) en nog een paar pilletjes en poedertjes die stuk voor stuk heel vies smaken. De volgende dag moet ik terugkomen. Als mama de volgende dag mijn boodschap inspecteert zit er ook nog een beetje bloed in mijn boodschap en we gaan eerder dan gepland naar het ziekenhuis.

Het is maar een oude en vervallen boel in het ziekenhuis, hier en daar is er wel een gang die een beetje opgeknapt is maar het grootste deel van het ziekenhuis ziet er uitgewoond uit, alsof er de laatste dertig jaar niets aan gedaan is. Het is er wel schoon maar heel erg versleten en de inboedel is ver over datum.

De artsen en verpleegkundigen zijn een heel ander verhaal. Ze zijn allemaal heel erg lief en besteden heel veel aandacht aan hun patiënten. Hier zijn nog geen efficiëntie voorschriften die bepalen dat een verpleegkundige drie minuten en veertien seconden per bed mag besteden en een arts maximaal één minuut dertig. Toch lijkt het eindresultaat in Roemenie, ondanks dat de witte mensen hier wel de tijd voor patiënten nemen, efficiënter dan in Nederland. Deze aanpak voelt zeker veel prettiger. De arts legde precies uit wat ik allemaal kon hebben en ze hadden ook niet zoiets van probeer dit maar eens en als het over een week niet werkt gaan we eens verder kijken. Nee, in dit ziekenhuis begonnen ze met de meest voor de hand liggende diagnose (die van de bacterie) te behandelen en onderzochten in het laboratorium meteen of die diagnose juist was.

Weer wilden ze me daar opnemen en ik heb daar een halve dag in het ziekenhuis gelegen, in salon 136 om precies te zijn. Mama vond dat ze me thuis net zo goed kon behandelen en zag het niet zitten om met mij in het ziekenhuis te bivakkeren dus zijn we in de loop van de middag weer naar oma gegaan met weer een verse stapel poedertjes.

Na een paar dagen worstelen met de diverse poedertjes, mama heeft ze verstopt in bananenhapjes, melk, groenten en nog wat gecombineerde varianten van voedsel maar ik wilde er meestal niet spontaan aan, ben ik weer helemaal opgeknapt en een bijzondere ervaring rijker.

Bij oma thuis

2008-04-26T22:47:00.003+02:00

We logeren bij oma, ze woont in de straat van de plop en dat is een soort boom (een populier). Oma heeft een appartement op de halve verdieping, tja het is geen begane grond maar die zes trede’s omhoog is dan ook weer geen hele verdieping en het ziet er heel mooi uit. Oom Daniel, die ik nog nooit in het echt gezien heb, heeft het appartement helemaal opgeknapt voordat hij naar Amerika ging. Daar woont hij nu met tante Sorina en hun twee kinderen, Thomas en Erya die net zo mooi zijn als mij.

Oma is heel erg blij dat ik gekomen ben en ik word dan ook flink verknuft, ze zorgt ook goed voor ons. De hele dag staat ze in de keuken te kokkelrellen en de lekkerste dingen verschijnen op tafel. Oma is een kei in het fabriceren van Roemeense gebak, het is heel jammer dat ik daar nog niet aan mag sabbelen maar op een dag... Wel raar dat we de hele dag aan het eten zijn, dat schijnt een beetje de gewoonte te zijn in Roemenie, overal waar je binnenkomt wordt er voedsel op tafel gezet. Nu eet ik nog niet met de pot mee maar mama en Coen zie ik met de dag uitdijen. Als dat zo doorgaat zal het mij niet verbazen als ze bij de terugreis een gewichttoeslag moeten betalen.
We hebben een heleboel mensen gezien, tante Catalina en nicht Mihaela, vrienden van mama, de buurvrouw en nog veel meer. Tja, ik wil mezelf natuurlijk niet beoordelen maar men was unaniem over mijn persoontje en het was geen negatieve beoordeling.

Roemenie is heel anders dan Nederland, de huizen zien er anders uit, de straten zien er anders uit en het ruikt ook anders. De mensen zijn heel vriendelijk, als we op straat lopen kijken ze vaak belangstellend in mijn buggy en ik heb een beetje rode wangetjes van iedereen die erin geknepen heeft.

Op reis

2008-04-24T22:23:00.000+02:00

Vanochtend vroeg kwam mama mijn kamer op, nou doet ze dat wel vaker zo midden in de nacht maar dan heeft ze meestal een fles bij zich of ze komt omdat ik haar roep. Geen van beide deze keer, we gingen op vakantie naar oma in Roemenie en daarvoor schijn je vroeg je bed uit te moeten. Ik was natuurlijk nog wel slaperig maar vond het allemaal maar wat spannend! Coen was er ook en liep brommend met allerlei grote koffers te slepen, behalve als hij naar mij kijkt natuurlijk, dan moet hij altijd lachen.
Het was nog maar de vraag of we zouden gaan want ik ben nog steeds ziek en mama en Coen ook. We zijn gisteren nog bij de dokter geweest, gelukkig onze favoriete dokter, en die heeft naar onze longen geluisterd en in mijn oren gekeken. Ze was het met ons eens dat we helemaal niet lekker waren. Ik kreeg anti-biodinges, mama kreeg anti-biodinges, ik moest aan de anti uitdroging. We zijn even uit winkelen geweest bij de apotheek en nu lijkt het wel of wij de apotheek zijn. Als je iets anti nodig hebt kan je gerust een berichtje achterlaten hoor. Mama heeft nog wel getwijfeld of we wel of niet zouden gaan, zij is ook erg ziek, maar in de vroege ochtend viel de beslissing. We gaan naar Roemenie.
De buurman heeft ons met een busje naar Schiphol gebracht, en daar konden we achter in de rij aansluiten. De mevrouwen aan de balie waren telkens druk aan het telefoneren maar inchecken, ho maar. Het ging heel erg langzaam en ook al was er best wel een hoop te zien je wordt toch wat ongedurig als baby. Vroeg je bed uit, druk druk druk om je heen en dan ook nog wachten, nee het duurde mij allemaal wat te lang dus ik begon een beetje te mekkeren. Het heeft wel geholpen, de rij kwam weer in beweging en van deze rij moesten we naar de volgende rij, die van de controle. Daar heeft een meneer mijn wandelwagen van alle kanten bekeken, waarschijnlijk een apk of zo. De wandelwagen is wel goedgekeurd, en mama en Coen gelukkig ook.
Ik denk dat ik even ben weggedommeld want het eerste dat ik me na de apk kan herinneren is dat we met zijn drieën in een grote buis zaten met een raar brommend geluid, er waren ook hele lieve mevrouwen die stewardessen worden genoemd. Nou zo’n mevrouw zou ik wel mee naar huis willen nemen, de hele tijd dat we in die buis zaten kwam ze langs met hapjes en drankjes, als ik er zo over nadenk zou het best wel eens kunnen dat mama vroeger ook stewardess is geweest. Het zijn grappige dingen hoor, die buizen, dan staan ze stil en hopla, plotseling gaan ze heel hard en daarna remmen ze weer heel erg. Tussendoor schudden ze af en toe maar de hele tijd brommen ze, soms wat zachter maar meestal hard.

Wat er toen gebeurde was wel heel erg vreemd, ik weet niet of ik grote mensen ooit ga begrijpen. We waren met die eerste buis op de grond gekomen, landen noemen ze dat, in een stad die München heet. We stappen uit de buis, die overigens officieel vliegtuig schijnt te heten, en staan ergens midden op de buizenparkeerplaats (u raad het al: officieel heet zo’n plaats vliegveld). Nu moeten we met een andere buis verder naar Cluj in Roemenie, waar oma woont. Om daar te komen moeten we eerst met een bus naar de luchthaven zelf worden gereden, daar aangekomen moeten we naar gate H09 waar de andere buis zal zijn. Dat klinkt niet heel moeilijk maar….
Om het overstappen wat interessanter te maken is er een tijdslimiet, we hebben 35 minuten om over te stappen en daarvan zij er al 10 voorbij. Vlug opschieten dus, het gebouw in en op zoek naar een lift want ik pas niet op een roltrap (5 minuten). We stijgen een verdieping en moeten een klein stukje lopen….Een nieuwe roltrap en weer op zoek naar een lift om nog een verdieping omhoog te gaan (5 minuten). Weer een stukje lopen en, potverdikke weer een rij waar we instapkaarten en paspoorten moeten laten zien. De meneer achter het ruitje wil ook even naar mij kijken, ik lach tegen hem en hij kijkt vriendelijk terug…we mogen door (10 minuten). Nu moeten we langer lopen en de tijd is bijna op. Weer een rij! Nu willen ze mijn wagentje weer door de apk halen, zo vaak hoeft dat toch niet? Aan de andere kant van de apk is de gate, een meneer is bezig om de passagiers Popa en Venema om te roepen en mama en Coen zwaaien naar de meneer, gelukkig hij heeft ons gezien. Bij deze apk mogen mama en ik vlot doorlopen maar wordt Coen aan een grondige inspectie onderworpen. Ook hij wordt goedgekeurd en we mogen in de nieuwe buis…. Mmmm tenminste dat dacht ik, maar nee hoor, we moeten eerst weer twee verdiepingen naar beneden en staan op hetzelfde niveau waar we deze race inmiddels 30 minuten geleden begonnen. We moeten weer in een bus en rijden het vliegveld op om uit te komen naast onze eerste buis!
Ik begrijp er niets van maar goed, we zitten in de tweede buis die hetzelfde doet als de eerste, rijden, optrekken bewegen en remmen maar voornamelijk brommen. In deze buis was een stewardess die nog aardiger was dan die in de eerste buis, ze gaf me allemaal cadeautjes.
Ik heb onderweg een dutje gedaan en toen kwamen we weer op een vliegveld, onze eindbestemming, Cluj-Napoca (ja beste lezers, spreek dat maar een paar keer achter elkaar uit). Nou waren we wel op onze bestemming maar niet alles van ons, de koffers hadden de race kennelijk niet gewonnen en waren niet meegekomen met de tweede buis. Wel stond oma ons op te wachten dus voor mij was het al lang best maar mama en Coen waren niet echt over te spreken over de scheiding van de bagage. De volgende dag is het gelukkig wel weer goed gekomen met de koffers, ze waren in München een beetje verdwaald.

Bewegen

2008-04-20T21:50:00.005+02:00

Met de dag word ik beweeglijker, kruipen moet nu toch echt een dezer weken gaan lukken en ik begin me ook al op te trekken aan de spijlen van mijn wieg en box. Mama is daar niet zo gerust op en vindt dat de bodem van voorgenoemde verblijfplaatsen moeten zakken. Iemand, nee Coen ik zal geen namen noemen, stelde voor om de box dan maar over mij heen te zetten. Dan was het mogelijk gevaar bezworen en zou ook de indeling in de rest van de woonkamer niet ingrijpend hoeven te veranderen. Welk een onbegrip, ik moet me toch kunnen ontplooien, ik moet toch kunnen groeien, ik moet de wereld toch verkennen anders komt er niets van mij terecht. Gelukkig heeft mama dat wel in de gaten en wordt het 'Catinca in the Box' plan zeker niet uitgevoerd.

Dacht ik vorige keer dat ik ziek was, het kan nog veel erger! Afgelopen week was ik een overtreffende trap van de paar kuchjes die ik eerder beschreef. Afgelopen woensdag keek ik heel erg zielig en mistroostig voor mij uit terwijl ik zielige piepjes gaf en om mij heen keek met doffe waterige oogjes. Verschrikkelijk was het en mama heeft een paar dagen vrij genomen om mij op te vangen in deze moeilijke tijd. Het gaat nu weer wat beter maar ik hoop dat ik nooit meer ziek word, dat staat mijn vorderende bewegingen maar in de weg.

Het is wel een lekker karretje maar zelf lopen heeft ook wel wat!

Mama

2008-04-09T16:44:00.012+02:00

Was ik toch helemaal vergeten te vertellen dat ik weer grote vorderingen heb gemaakt, om precies te zijn op vrijdag 28 maart in het gedenkwaardige jaar 2008 heb ik voor het eerst 'mama' gezegd. Ja klapt u daar maar eens voor, dat was een hele grote stap in de ontwikkeling van de relatie tussen mama en mijzelf. Zelden is mij zo'n verknuffing ten deel gevallen, mama heeft mij van boven naar onder, van links naar rechts en weer terug verknuft, ik ben er zelfs nu nog een beetje stijf van. Over de minder spectaculaire vorderingen, het draaien heb ik nu helemaal onder de knie, het Loulou aanraken als ze per ongeluk in de buurt komt gaat ook prima en ik kan tijden op mijn buik liggen. Kruipen lukt nog net niet maar dat zit er ook aan te komen. Voorbijgangers aan de haren trekken en slaan des te beter en nu denken ze nog dat het onkunde van mij is....ik dacht het niet hoor :-)

Afgelopen zondag is oma weer naar Roemenie gegaan, kennen jullie het liedje nog, daar was laatst een oma loos (zie het blog van 4-10-2007). Het is nu een beetje omgekeerd want over drie weken gaan wij naar Roemenie om oma op te zoeken. Dat wordt heel bijzonder want ik ga niet alleen naar mijn oma toe maar ook naar mijn overgroot oma en opa. Die hebben een boerderij in Singeorge Bai met een koe, een varken, een paar kippen en een heleboel bijen. We gaan met een vliegtuig, best wel spannend maar ik ga weer een dappere baby zijn.

Tot die tijd ga ik, als mama werkt, naar het kinderdagverblijf en naar Alie, reuze gezellig en ik doe een heleboel nieuwe indrukken op. Van al die drukken wordt ik zelf ook wel een tikje druk en en ik heb de laatste week niet zo heel erg lekker geslapen (mama ook niet, hoe zou dat komen). Het ziekenhuis hebben we ook weer met een bezoekje vereerd, er moesten foto's van mij gemaakt worden omdat ik nog steeds wat krom ben. Als die foto's niet goed zijn moet ik iets vreemds gaan aantrekken dat ze een spreidbroek noemen, geen idee wat dat is maar het klinkt wel leuk. We krijgen pas deze week te horen of de foto's goed zijn of niet, raar hoor, mama kan altijd meteen achter op haar fotocamera zien of de foto's wel of niet goed zijn. Geeft toch weer te denken over de kundigheid van de witte mensen :-)

Ha-haa-haaaatchiee

2008-03-29T18:49:00.009+01:00

Poeh zeg, was ik deze week toch voor het eerst in mijn jonge leventje snotverkouden. Om de haverklap moest ik niesen en van een handje voor mijn mond heb ik nog niet echt gehoord, dus bij elke nies werd mijn omgeving ook snotterig. De exacte details zal ik jullie besparen maar het was zo nu en dan geen fraai gezicht. Op dit moment gaat het wel weer met mij maar nu gaat het met mama niet, zij is nu snotverkouden. Gelukkig heeft mama wel van de hand en de nies gehoord.

Deze week ben ik ook wezen wennen op het kinderdagverblijf. Op zich was het wel leuk, een hoop andere kindertjes en genoeg te zien maar op een gegeven moment moest ik gaan slapen en daar had ik nog even geen zin in. Normaal gesproken brul ik dan een paar keer en is redding nabij, ik speel nog wat en na een minuut of twintig val ik vanzelf in slaap. Niet deze keer dus, ik brul maar geen redding..... Ik denk dat het laatste woord hierover nog niet gesproken is. Maandag ga ik weer wennen, donderdag wordt de eerste hele dag op de opvang en dan hoop ik wel dat er adequate en juiste actie op mijn gebrul volgt.

Tja, ik zie een hoop verschillende mensen de laatste dagen, nu ben ik bijvoorbeeld aan het logeren bij Kenneth, Jacqueline, Yentl en Solange. Ze zijn heel erg aardig en mama krijgt wat rust om bij te komen van haar verkoudheid. Tenminste als ze mij even kan vergeten want ik voel dat ze constand aan mij denkt en ze heeft al een paar keer gebeld, het leven valt niet mee zonder mijn vrolijke en verfrissende aanwezigheid. Natuurlijk mis ik mama ook maar zo'n logeerpartijtje is best wel leuk op zijn tijd. Misschien moet ik bij een volgend partijtje in plaats van mijn knuffelvarken gewoon mama meenemen.

Groeien

2008-03-11T09:40:00.004+01:00

Lang geleden heb ik het gehad over mijn aanhangsels en hoe moeilijk die te bedienen zijn. Zeg maar de armen en de benen en nog lastiger de vingers en de tenen. We zijn al weer een eindje verder en ik moet zeggen dat ik steeds meer controle krijg over mijn ledematen. Zaken als dingen vastpakken, omdraaien, in mijn mond stoppen en vooral ook dingen op de grond gooien gaan mij steeds makkelijker af. Het leuke van dingen op de grond gooien is dat ze vanzelf weer omhoog komen, of laat ik het zo zeggen, er is altijd wel een welwillende volwassene in de buurt om mijn werpsels terug te zetten. Mochten ze dat niet willen, ach je weet het wel, mekkeren... geen resultaat..meer mekkeren... nog geen resultaat... Brullen... gegarandeerd resultaat.

Ja, ik kan met overtuiging zeggen dat ik steeds meer plezier in mijn fysieke portie krijg ook al gaat dat een beetje ten koste van mijn mentale ik. Door al dat onderzoeken en omdraaien heb ik bijvoorbeeld minder tijd om dit log bij te houden maar als zuigeling wordt er wel van je verwacht dat je op enig moment wat handiger wordt en zelfs dingen gaat doen als kruipen en lopen. Ach, dat kruipen lijkt nog zo ver weg, alhoewel, het schijnt dat de overgang van liggende baby naar kruipende baby in een flits kan gebeuren. Ouders worden dan heen en weer geslingerd tussen trots en wanhoop, trots over de mooie vorderingen van hun kroost en wanhoop over het gebrek aan kinderveiligheid en vooral het kinderproof zijn van de woonkamer.

Mama heeft voor de donderdag een plek voor mij gevonden in een kinderdagverblijf in Zoeterwoude en voor de andere dagen hebben zich ook nog een paar aardige dames gemeld waaruit mama nog geen keuze heeft kunnen maken. Binnenkort mag ik een wenmiddag doen in het kinderdagverblijf, dan kan ik een beetje wennen aan deze grote overgang. Om eerlijk te zijn denk ik wel dat ik het red daar, het zag er reuze gezellig uit en mijn mentor Angelique was ook heel erg lief. Eigenlijk denk ik dat het wennen meer voor mama is, ze zag er een beetje verdrietig uit na het bezoek aan het kinderdagverblijf en ik denk dat het heel moeilijk voor haar is om me zomaar ergens achter te laten. Maar mama ik ben al best wel groot hoor en na een paar uurtjes kom je mij toch weer ophalen en dan zal ik jou eens lekker verknuffen zodat je niet meer verdrietig bent....

Genetische afwijking

2008-03-02T11:26:00.005+01:00

Oh wat gaat de tijd toch snel, ik vraag me af of er zoiets bestaat als een baby agenda met takenlijst. Af en toe weet ik van boven niet meer dat ik van onder een luier heb. Vorige week was Valentijn jarig (het petekind van mama) en daar zijn we natuurlijk naartoe gegaan. Het was reuze gezellig en er waren een heleboel andere kindertjes waar ik mee gespeeld heb. Er waren ook broodjes hot dog met zuurkool, mosterd en ketchup maar daar mocht ik nog niet in happen, ook al ben ik al een paar weken aan de vaste hapjes. Overigens worden de hapjes bende wel heftiger. Bij sommige maaltijden zit ik van top tot teen onder het hapje om nog maar niet te spreken van mijn omgeving. Genetisch klopt er iets niet helemaal aan mij met die hapjes, mama houdt van fruit, tante Monica houdt van fruit, oma houdt van fruit, overgroot opa houdt van fruit, kortom de hele familie houdt van fruit en dan heb ik het niet over een verdwaalt appeltje maar over kilo's tegelijk! Om de een of andere reden vind ik fruit niet zo lekker, in het begin vond ik een banaan nog wel gaan maar mijn interesse gaat toch meer uit naar de broccoli achtigen.
Mama en ik zijn ook op zoek naar opvang voor mij, het ene kinderdagverblijf na het andere zie ik, gastouders flitsen in onafgebroken rijen voorbij maar mama is er nog niet uit aan wie ze mij toevertrouwd. Eigenlijk wil mama me helemaal niet toevertrouwen aan iemand en dat komt natuurlijk omdat ik zo onweerstaanbaar en bescheiden ben (hmm, hmm). Mama zit er maar mee, ik wou dat ik haar wat kon helpen maar ook al doe ik reuze mijn best het lukt me gewoon niet zo goed om minder onweerstaanbaar te zijn.
Sinds vorige week ben ik de trotse eigenaar van een nieuwe kinderstoel, een mooie witte met prinsessen stoelverkleiner. Hij zit heel erg lekker en is ook handig in het gebruik. Nu ik bij de grote mensen aan tafel zit kan ik ook eens wat meer op hun gewoonten letten en kijken of ik daar wat van kan opsteken. Zo was mama laatst een glas water aan het drinken en dat moest ik natuurlijk ook proberen, ik moet zeggen dat die eerste poging nog niet zo moeilijk was. Maar ja, het blijft natuurlijk wel water, niet te vergelijken met mamamelk. Nu heeft mama tegenwoordig niet altijd genoeg melk en aangezien ik allergisch ben voor koeien is er nu toch een vreemd goedje in huis. Het ziet er uit als melk maar daar is ook alles mee gezegd, het is gewoon niet lekker en als ik niet teveel honger heb weiger ik ook deze melk te drinken. Ik wacht wel op de echte melk!

Poing, weer een sprong

2008-02-18T18:22:00.003+01:00

Yahoo, eh nee niet Yahoo.com maar gewoon Joepie... ik heb mijn zes maanden sprong gemaakt en ben weer een stapje verder in mijn ontwikkeling. De laatste dagen was ik wat bedrukt, zoals bij elke sprong maar nu ben ik weer mijn eigenste eigen charmante ik. De volijkheid straalt weer van mij af en ik heb honger voor tien. Mijn wangetjes staan bol, mijn buikje is gespannen en mijn spekbeentjes zien er uit om op te eten. Ik praat er vrolijk op los met tweelettergrepige brabbels en mama is sprakeloos van trots. Vooral dat sprakeloos is een behoorlijke prestatie want normaal praat mama de hele dag door, ze verdient er zelfs haar geld mee. Nou mama wacht maar eens af, als ik straks echt kan praten dan mag je je oren wel goed vastlijmen.

Ja, ik heb zin om te leren kruipen, te spelen, een flinke hap van Loulou te nemen, om te leven. Energie druipt van mij af, ik zou willen zeggen : poing, poing, poing, poing en nog eens poing. Het lijkt wel of ik een energie shot heb gekregen. Dus zeg ik uit volle borst: YAHOOOOOOOO......

Halfjarig

2008-02-10T16:49:00.000+01:00

Vandaag heb ik weer een mijlpaal bereikt, ik ben precies zes maanden oud en dus halfjarig. Het ging precies zoals ik me had voorgesteld. Natuurlijk was ik een beetje zenuwachtig en kon ik afgelopen nacht niet zo lekker slapen, oma was uit logeren en mama heeft dank zij mij ook niet zo lang geslapen. Ondanks dat kreeg ik deze ochtend ontbijt op bed en zong mama een verjaardagsliedje voor mij. Nadat ik een korte tijd door mama verknuffeld was (ontbijt om zeven uur en aankleden om half elf !!!) kwam Coen om mij te feliciteren. Ook hij heeft mij uitgebreid en aan alle kanten verknuft en samen met mama hebben we taart gegeten, dat wil zeggen de oudjes hebben taart gegeten en ik heb mijn allereerste Liga naar binnen gewerkt. Wat een fijne halfjaardag en ze is nog maar half voorbij dus er kan nog veel meer komen!

Heb ik jullie al wel eens verteld dat ik een mazelenkont ben, sorry een bofkont bedoel ik natuurlijk, al valt dat met al die inentingen tegenwoordig niet mee! In het grote babyboek, dat ik bij mijn geboorte vergeten ben mee te nemen, stonden wat waarschuwingen over waar je terecht kunt komen als baby. Je kan bijvoorbeeld in een heel arm land geboren worden waar bijna geen eten is en waar je niet met je broertjes en zusjes tegelijk kan slapen omdat er maar één gammel bed is. Het kan zo zijn dat je niet helemaal goed bent, dat je bijvoorbeeld geen tien vingertjes hebt of ze niet alle tien op een rijtje. Het schijnt zelfs voor te komen dat baby's bij mensen terecht komen waar ze niet gewenst zijn ook al moet ik zeggen dat ik daar nooit bang voor ben geweest. Als ik zo eens bekijk waar ik terecht ben gekomen mag ik niet klagen, ik heb dan misschien geen papa onder handbereik maar ik heb wel de allerliefste mama van de hele wereld, ze is zo lief voor mij dat ik er verdrietig van kan worden! Ja, dat kan heus hoor, van zoveel liefde. Dan heb je natuurlijk nog oma en de hulpmama's en papa's die allemaal voor mij klaar staan en altijd wel tijd hebben voor een verknuffing. Zelfs Loulou is lief voor mij ook al heb ik haar steeds vaker te pakken en zat ik vandaag zo dicht bij een hapje kat dat ik me nu nog steeds afvraag wat er nu eigenlijk mis ging.

Omdat ik zoveel van mama houd is hier een gedicht speciaal voor haar:

Rozen zijn rood

Violen meer blauw

Dit gedicht is voor mama

Waar ik heel veel van hou

Mmmm, ja toegegeven ik ben er ook niet tevreden over maar voor een halfjarige....

Zwolle zonder dollen

2008-02-02T13:25:00.000+01:00

Deze week ben ik naar Zwolle geweest om die hele knappe meneer te zien die naar mijn bulten en vlekjes zou gaan kijken. Na de gebruikelijke vertragingen die bij ons aan elke reis vooraf gaan zijn we per automobiel met voldoende voorraden aan deze tocht begonnen. Natuurlijk waren mijn vlekjes en bulten nauwelijks zichtbaar, twee weken geleden zat ik nog helemaal onder. Het schijnt wel vaker voor te komen dat als je bij de dokter bent de klacht plotseling weg is, vooral tandartsen kunnen hier over meepraten. We hadden daar om kwart voor drie een afspraak en geheel traditiegetrouw reden we om iets over half het parkeerterrein op waarna we eerst nog een ponskaartje moesten maken, de weg vragen, buitenom door weer en wind ons bij de afdeling kindergeneeskunde moesten melden en naar de juiste verdieping moesten stijgen. Eerlijk is eerlijk, om klokslag kwart voor drie stonden we voor het luikje van de assistente wat op zich al een medaille voor superstrakke planning (maar dan zonder echt plan) waard is. Even later mochten we bij de dokter naar binnen. Letten jullie even op witte mensen: deze meneer had allereerst een hele vriendelijke uitstraling, hij heeft mij met het nodige respect behandeld en niet onverwacht in mij geknepen of, erger nog, in mij geprikt. Zo kan het dus ook! De behandeling is simpel, zolang men mij vet houdt en bij het verschijnen van bulten en vlekken deze meteen onderdrukt met een klasse twee smeersel dan moet mijn eczeem redelijk onder controle zijn, en in fase twee kunnen mama en ik dan kijken of ik vreemd reageer op koeienmelk en kippeneieren.
Nu we het toch over voedsel hebben, ik had jullie al verteld dat ik met vaste hapjes begonnen ben. De eerste uitslag van de eetbaarheid van vaste hapjes is als volgt:

appel en peer: doe die maar niet,
wortel: mja over dit hapje ben ik nog niet zeker, ze zijn niet onaardig maar een topper is het ook niet,
banaan: daar mag je mee aankomen, het eet wat lastig maar heel erg lekker,
broccoli: mijn favoriet, het heeft een handig handvat, een goede sabbelfactor en een prima smaak. Wel een nadeel van al deze hapjes is dat ikzelf en mijn directe omgeving er na het nuttigen van een vast hapje er heel anders uitzien. Hieronder is een voorbeeld van de broccoli make-over!
.

Boe zei de Koe

2008-01-28T22:09:00.000+01:00

Het begint steeds duidelijker te worden, ik heb wat tegen koeien. Niet echt tegen het beest zelf, die zijn wel aardig ook al kijken ze meestal niet zo slim, maar meer tegen hun melk. Telkens als mama wat van die melk drinkt zit ik onder de bulten, vlekken en ander ongemak. Ik denk dat ik een koemelk allergie onder de leden heb en daar wordt ik niet vrolijk van. Donderdag ga ik naar de speciale dokter die me gaat onderzoeken, ik hoop alleen niet dat ie me op een onverwacht ogenblik prikt, dat doen ze namelijk af en toe. Maar ik zal dapper zijn en ze zullen in dat ziekenhuis zeggen: Heb je het gehoord, dat kleine meisje? Ze gaf geen krimp, wat een dappere baby! Zo zie je ze niet vaak die kleintjes, nee, de meeste zijn huilebalken maar deze.....
Maar nu even over Loulou, die is volgens mij allergisch voor mij. Telkens als ze te dicht in mijn buurt komt dan verliest ze een plukje haar. Op de een of andere merkwaardige wijze heb ik dat plukje dan in mijn knuistjes. Gelukkig heeft Loulou meer dan genoeg haar dus een plukje meer of minder maakt ook niet uit maar eigenaardig is het wel. Ik moet nog steeds aan haar proeven maar nu Loulou af en toe dichtbij genoeg is om eens aan haar te sabbelen is er telkens wel een liefhebbende volwassene in de buurt om dat te voorkomen.
Nu ik bijna zes maanden ben begin ik een fascinatie te ontwikkelen voor telefoons, als ze rinkelen of bliepen, als mama een sms-je tikt, als ze tegen mij praten ben ik een en al aandacht. Dat is genetisch bepaald, er bestaat namelijk een telefoon gen dat de wijze mannen nog niet ontdekt hebben maar waarvan ik zeker ben dat het bestaat. Mijn mama is gek van telefoons, mijn tante Monica is gek van telefoons, mijn oma is gek van telefoons kortom het zit gewoon in de familie en dus ook in mij. Binnenkort moet ik maar eens een eigen telefoon bemachtigen, dan neem ik er een met een Boe van de Koe als beltoon!

Even een vlekje wegwerken

2008-01-21T22:14:00.000+01:00

Nadat we van het logeerpartijtje bij Coen thuiskwamen kreeg ik langzaam maar zeker over mijn hele lijfje rode vlekjes. Dat gaat zo niet echt opschieten met de vlekjes en mij, ik voelde me ook een beetje lusteloos maar niet echt ziek of zo. Weer paniek in huis natuurlijk, weer naar de dokteres, weer vlekjes, weer wat aan mijn lijf. De dokteres, ik kom daar zo vaak dat ze een beetje Mama Doc begint te worden (vooral niet te verwarren met Papa Doc), kon er niet zoveel van maken. Na een paar dagen gingen de vlekjes weer weg en mama dacht dat het de vijfde ziekte was geweest, een beetje zoals in de vijfde van Beethoven, de vijfde brigade of de vijfde man (of was dat nou de vierde, tja van voor mijn tijd denk ik). Over anderhalve week ga ik naar een hele slimme dokter in Zwolle die heel veel van vlekjes weet en van het wegwerken daarvan.

Ondertussen ben ik ook nog hard aan het groeien, mijn bewegingen worden steeds beter, het buikrollen lukt al bijna en ik kan al echt lachen met geluid en zo. Mama verzint allemaal nieuwe leuke spelletjes en ik kan in een kinderstoeltje zitten zonder hulp, nou ja een kussentje onder mijn billen, dat dan weer wel. Mama probeert mij te voeren met allerlij kleine vaste hapjes, vandaag kreeg ik bloemkool. Mmm daar moet ik wel even aan wennen hoor, net als aan rijst en zure appel. Maar banaan en peer gaan er goed in, ook krijg ik in mijn laatste voeding wat rijstebloem zodat ik langer slaap. Vanzelfsprekend heeft een en ander wel invloed op mijn spijsvertering en had ik weer wat last met je weet wel, natuurlijk maakte mama zich weer zorgen over mijn welzijn. Na twee dagen voelde ik dat er wat ging komen maar het zat nog een beetje klem. Wat doe je dan, je gaat heel erg moeilijk kijken, maakt wat kreungeluiden en krijgt een rode kop, dan plotseling....poef dan schiet het los hé. Mama vroeg vlak voor de luierinspectie nog, zal ze al wat gedaan hebben? Nou reken maar, het was wel binnensluiers gebleven maar zowel de kwaliteit als de kwantiteit waren ver bovengemiddeld :-)

Logeren

2008-01-13T13:42:00.000+01:00

Deze week was oma een beetje oververmoeid, iets met te weinig nachtrust of zo, ze had een ernstige behoefte aan slaap. Ik vraag me af hoe dat komt, we wonen in hetzelfde huis en ik ben toch ook niet oververmoeid en geloof me, ik slaap ook niet de hele nacht door. Maar goed, om oma wat nachtrust te bezorgen had mama bedacht dat het wel een goed idee was om een paar dagen bij Coen te gaan logeren en daar was ik het natuurlijk van harte mee eens. We zijn afgelopen donderdag naar Coen gegaan en het was reuze gezellig, wel een beetje krap in een twee kamer appartement, maar reuze gezellig. Na de eerste nacht kon mama niet meer zo goed bewegen, het logeerbed was een beetje aan de harde kant of de uitsteeksels van mama zaten teveel in de weg, bovendien zit mama nog wat losjes in elkaar na de bevalling. Zelf heb ik lekker geslapen ook al was ik volgens mama wel heel erg vroeg in de ochtend heel erg vrolijk wakker, dat uit ik tegenwoordig door te gillen.
Coen moest gaan werken maar wij hebben ons prima vermaakt, Suzanne is met mijn baby-vriendje Casper langsgeweest, we hebben boodschapen gedaan en zijn op de markt geweest. Als klapper op de vuurpijl heeft Coen mij die avond uitgebreid verknuft. Zucht.....het leven valt toch niet mee.
De tweede nacht moest wat anders gaan, zo had mama bepaald. Zij verdiende een zacht bed in plaats van een harde matras en Coen moest zijn eigen bed afstaan, ja en als mama wat in haar hoofd heeft.... Weer had ik nergens over te klagen, lekker geslapen hoor, maar die andere twee zagen er in de ochtend echt niet uit. Ook hun bovenkamertjes werkten niet op volle toeren, weer in ons eigen huis aangekomen bleek dat mijn melk nog bij Coen lag, die moest natuurlijk nog even worden opgehaald en twee uur later kwam Coen nog wat onderdelen van het kolfapparaat brengen. Het goede nieuws is dat oma er weer tegenaan kan maar nu zijn mama en Coen oververmoeid.

Kriebels

2008-01-07T22:30:00.000+01:00

Ze zijn weer terug, de kriebels. Mijn arme wangetjes jeuken weer en nu begin ik ook al uitslag op mijn knie te krijgen. Vuurrood ben ik met pukkeltjes en een verwarde, af en toe wanhopige blik in mijn ogen. Mijn pijn, jeuk en frustratie zie ik weerspiegeld in mama's ogen, maar zelfs zij kan hier niets aan doen.
Deze wetenschap heb ik door twee waarnemingen, mijn wangen die schreeuwen JEUK en mijn aangezicht in de spiegel. Tijden heb ik gedacht dat er een kindje aan de andere kant van dat raam zat maar vreemd was dat mijn optiller (de spiegel hangt ver boven mijn bereik) ook dat kind vasthield! Die ander had ook een ongezonde voorkeur om mij na te apen, alles wat ik uithaalde deed ze na. Snel, langzaam of onverwacht, het maakte allemaal niet uit, mijn bewegingen werden met angstaanjagende precisie geïmiteerd. Het heeft een tijdje geduurd maar toen die ander zelfs mijn uitslag begon na te apen viel het kwartje, wij zijn één, zij en ik. Nu maar hopen dat mijn spiegelbeeld snel van haar eczeem af is.......

Gellukig 2008

2008-01-01T15:59:00.000+01:00

Hallo allemaal, ik heb mijn eerste oud en nieuw gevierd en ik was helemaal niet bang voor de knallen en flitsen. Om middernacht ben ik uitgebreid door mama verknuft en dat was een heel erg goed begin van 2008. Dat er nog maar heel erg veel verknuffingen mogen volgen voor iedereen. Vandaag heb ik alvast een goede start gemaakt door, met een beetje hulp van mama, mijn eerste bananen hapje naar binnen te werken. Eerlijk gezegd viel dat niet tegen, misschien zijn tandjes en vast voedsel toch wel een goed idee. Ik ga het vandaag niet te lang mmaken met het log want ik moet zo naar de bananen-afterparty! Hieronder nog snel een foto van mij terwijl ik helemaal alleen mijn melk nuttig, goed hé.

Onderzoek van het 'flashing object'

2007-12-27T23:35:00.000+01:00

Even bijpraten

2007-12-27T22:27:00.000+01:00

We moeten nodig even bijpraten want ik heb al een tijdje geen bericht geschreven. Dat komt zo, ik had een storing aan mijn ingebouwde wifi antenne en kon dus geen berichten uploaden naar mijn weblog. Gelukkig zit er nog garantie op mij en ben ik kosteloos gerepareerd (mooi he, die nieuwe zorgwet), er zat een draadje los bij mij en ik ben bang dat het niet het laatste draadje is dat aan mij loszit.

Allereerst begin ik een beetje uit mijn groeisprong te komen en ben ik ook niet meer zo'n boos appeltje maar weer meer een oogappeltje zoals het hoort. Wel ben ik door het consultatieburo opnieuw geprikt, het lijkt wel of er geen eind aan die gekkigheid komt. Je wordt als zuigeling gewoon misbruikt als een speldenkussen, ik heb in elk geval deze keer wel mijn ongenoegen duidelijk gemaakt aan de behandelende artsin (das dus een vrouwtjesdokter, nee niet een dokter alleen voor mevrouwen maar een mevrouw die dokter is, je moet zo op je woorden letten tegenwoordig), ze schrok er wel van toen ik haar bestraffend toe histe. Sorry, ik weet dat hissen niet echt een woord is maar dat deed ik nou eenmaal. Voor de rest vonden ze bij het buro dat ik goed op allerlei lijnen zat en netjes op het gemiddelde, alsof ik een gemiddelde baby ben, alsof er ergens op deze wereld een gemiddelde baby is. Luister consultanten, gemiddelde baby's bestaan alleen in jullie kleine bovenkamertjes en niet in de echte wereld, wij baby's zijn allemaal heel erg bijzonder, stuk voor stuk uniek, wij laten ons niet vangen in jullie stomme lijntjes of statistieken!

Met mijn eczeem gaat het niet zo goed, mama is wel druk op dieet en het is minder als eerst maar het verdwijnt nog niet helemaal. De jeuk is wel een stuk minder geworden en ik zie er wat beter uit maar het blijft tobben met mijn wangetjes. Mama's melk smaakt nog prima maar ze lijkt wel wat dunner nu mama op dieet is, zou dat nu magere melk zijn?

Door mijn laatste groeisprong is mijn wereld weer wat groter geworden en ik moet nu echt gaan werken aan het omrollen en kruipen zodat ik wat mobieler word. Steeds handiger ben ik met het oppakken van allerlei voorwerpen en het daarna met een min of meer vloeiende beweging naar mijn mond brengen. Sabbelen moet ik aan alles dat zich binnen mijn reikwijdte bevind en proeven natuurlijk. Het maakt mij niet uit of het pluche, plastic of levend materiaal is, zoals laatst een neus die onvoorzichtig te dichtbij kwam en ten prooi viel aan mijn mondje. Loulou de poes is nog niet binnen het bereik van mijn grijpgrage vingertjes gekomen maar ze wordt wat onvoorzichtiger dus vandaag of morgen grijp ik mijn kans.

Tijd voor mezelf heb ik ook af en toe nodig om de opgedane ervaringen op mijn gemak te verwerken (en om een weblog bij te houden natuurlijk). De laatste weken ben ik af en toe flink emotioneel, dan kan ik alleen maar huilen en wil ik alleen maar door mama getroost worden. De anderen zijn heus ook heel lief maar mama is wel de meest speciale, zij en ik zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en wij begrijpen elkaar ook helemaal. Dat laatste schijnt in een latere periode van mijn leven tijdelijk wat minder te worden maar dat kan ik me nu echt niet voorstellen.

Gisteren was mijn mama jarig, ze is een kerstmama, en dat hebben we uitgebreid gevierd net als kerstmis. Het lijkt wel alle dagen feest in deze tijd van het jaar en alle ooms en tantes, oma's en mijn grote vriend Casper zijn langsgeweest. Het was reuze gezellig maar af en toe net iets teveel voor mij. Ik ga nu weer een paar dagen rustig aan doen denk ik.

Zo, nu is iedereen weer een beetje op de hoogte van mijn doen en laten, als mijn wifi me niet in de steek laat komt er binnenkort weer een filmpje!

Kerstkaart

2007-12-25T09:00:00.000+01:00

Mijn eigenste eigen kerstkaart, mooi he!

Boos appeltje

2007-12-13T21:26:00.000+01:00

Al bijna vanaf mijn geboorte heb ik wel iets van uitslag ergens op mij, soms op mijn armen, soms op mijn romp, soms ergens anders en de laatste tijd op mijn wangen. Ik zie eruit als een appeltje met die rode vlekken op mijn wangetjes. Het waren hormoontjes, luieruitslag, warmtevlekjes of andere tijdelijke zaken maar sinds twee weken jeuken mijn wangetjes verschrikkelijk. De huisarts stelde de diagnose: eczeem met als oorzaak een mogelijke allergie. Mama moet nu op dieet, ik wordt gek van de jeuk, krab mezelf open en wordt bij wijze van bonus minimaal zesmaal daags ingesmeerd met verschillende smeersels. In mijn mond jeukt het ook al een tijdje maar dat komt omdat er op een dag tandjes moeten komen zodat ik vast voedsel kan gaan vermalen. Waarom zou je een bewezen product dat bovendien lekker is en waar makkelijk aan te komen is ook houden, nee hoor, de bewezen melk moet eruit en vervangen worden door stom vast voedsel dat vast niet lekker is. Daarbuiten zit ik ook weer midden in een groeistuip en gieren er weer allerlei hormonen door mij heen. Ik geloof dat ik mijn punt duidelijk heb gemaakt, ik heb het niet zo heel erg naar mijn zin, je zou zelfs kunnen zeggen dat ik een tikje chagrijnig ben, ik ben een boos appeltje!

Speelgoed

2007-12-10T20:47:00.000+01:00

Wat ik helemaal vergeten was te vertellen zijn mijn laatste ervaringen met Loulou de Poes, ik weet niet of het echte liefde tussen ons gaat worden. Loulou is een tikje jaloers op mij, ja ik ben nu eenmaal de ster in huis, en ze vindt mij ook maar een vreemd wezen. Meestal blijft ze uit mijn buurt en bekijkt me van een afstandje met argusogen. Haar keukengedrag is nog niets veranderd, als er iemand een beweging richting keuken maakt dan staat Loulou daar al te mekkeren om wat lekkers. Meestal levert dat niets op maar heel af en toe en als oma in de buurt is krijgt ze wel eens een extra hapje.
Laatst lag ik op de grond met mijn baby-gym te oefenen en wat te spartelen toen Loulou plotseling met mijn voetjes begon te spelen, ze schrok er zelf van en ik ook wel een beetje. Kijk, ik mag graag met speelgoed spelen maar om als speelgoed gebruikt te worden is toch wel wat minder. Pas geleden zat ik op schoot en wilde Loulou dat ook, ze sprong pardoes naast me en liet zich op een zijkant vallen om gekroelt te worden. Ze is wel lekker warm en zacht maar ook ernstig harig en dat haar valt met bossen van haar af. We zullen zien of Loulou en ik ooit vriendjes worden, voorlopig houd ik het maar bij mijn knuffels. Een tijdje geleden heeft één van onze buren Loulou ernstig beledigd toen ze in haar onschuld vroeg: Hoe heet jullie poes ook al weer, Loeder?

Zoveel gedaan

2007-12-08T20:33:00.000+01:00

Er is zoveel gebeurt sinds het laatste log dat ik niet zeker weet of ik wel alles onthouden heb. Allereerst heb ik geleerd om echt te lachen, dus niet alleen met mijn mond maar ook met het goede geluid erbij en dat valt nog niet mee voor een zuigeling. Ik moet wel zeggen dat het aantal geluiden dat ik ken schrikbarend toeneemt evenals de toonhoogte en het vooral ook het volume. De bewegingen die ik maak gaan ook steeds beter, ik kan al tijden achter elkaar rechtop zitten en ook zijn dingen in mijn buurt niet meer veilig voor mijn grijpgrage handjes. Uit het grote babyboek herinner ik mij dat het nu zo langzamerhand tijd wordt dat ik mezelf kan gaan omdraaien, de laatste grote stap voor het kruipen. Als je kan kruipen dan kan je jezelf verplaatsen zonder dat je je reiswensen aan je omgeving duidelijk moet maken. Ik kan bijna niet wachten, want ze zijn heel lief hoor, die grote mensen om mij heen, maar meestal begrijpen ze niet waar ik heen wil.

Deze tijd van het jaar schijnt er ook een oudere heer rond te zwerven voorzien van een rode mantel, een rode puntmuts en met een witte baard, vergezeld van enkele bont uitgedoste handlangers. Zelf heb ik hem niet gezien maar de hele familie was er druk mee bezig. Op de verjaardag van deze oudere heer, ook wel de Sint en/of Nicolaas genoemd, hebben we een feest gevierd met allemaal kado-tjes. Ik ben weer ruim voorzien van verse slabbertjes, knuffels, badspeelgoed en allerlei lekkere smeersels. Natuurlijk stond ik in het centrum van de belangstelling en hebben de feestgangers mij uitgebreid verknuft, zoals ik al zei: Het leven valt heus niet mee als zuigelig!

Over feestjes gesproken, gisteren hadden we weer een feestje van Oma Zoetermeer die jarig was en daar waren een heleboel ooms en tantes en ook neefjes en nichtjes. De groteren gingen kegelen maar daar ben ik nog te klein voor dus heb ik de aanwezigen maar op geheel eigen wijze vermaakt (juist ja, verbaal). Toen we van het feestje terugkwamen was er buiten iets geks aan de hand, ik had al wel eens water uit de hemel zien vallen maar altijd vanuit een beschermde omgeving, mijn kinderwagen met dakje. Voor deze gelegenheid werd ik echter vervoerd per maxicosi en daar zit geen dakje op dus lag ik onbeschermd in de nattigheid. Het was een beetje koud maar wel grappig, het leek heel erg op badderen maar dan met je kleren aan.

Over vervoer gesproken, mama loopt de laatste tijd te klagen dat het zo verschrikkelijk druk is als ze van haar werk naar huis rijdt en om dat handiger te doen heeft ze een fiets gekocht. Niet zomaar een fiets maar een echte mama fiets met ruime instap en plaats voor een luxe stoeltje met een voorruit en spatlap speciaal voor mij. Coen is langsgeweest om de fiets en mijn zitplaats in elkaar te zetten en mij tussendoor te verknuffen. Hij heeft een raar truukje om mij in slaap te krijgen. Dan houdt hij mij dicht tegen zich aan en loopt met mij in de rondte terwijl hij zachtjes met mij schud en fluistert. Ik weet niet wat het is maar ik kan er meestal geen weerstand aan bieden, ik kijk hem aan, doe mijn ogen dicht en poef weg ben ik. Als ik wakker word lig ik oog in oog met mijn slaapbeest, heb ik honger en ben ik een paar uur verder, heel eigenaardig.

Rookgordijn

2007-11-28T21:16:00.000+01:00

Afgelopen weekend ben ik naar het vakantiepark van Landal geweest om, zoals gezegd, uitvoerig en langdurig verknuft te worden. Met het verknuffen is het best wel goed gekomen maar in onze tijdelijke kindervriendelijke luxe bungalow hing wel een heel eigenaardige lucht. Van mama begreep ik dat dit nu rooklucht is, dat komt van die malle stokjes die sommige mensen in hun mond stoppen en daarna in de brand steken. Echt niet lekker die lucht en het schijnt slecht te zijn voor je gezondheid. Ook was het huisje niet echt schoon, mama is daar behoorlijk boos over geworden bij de receptie.

Wel heel interessant was het kinderparadijs, ook al ben ik nog te klein om mee te doen, het zag er heel aantrekkelijk uit. Klimrekken, een ballenbak, een glijbaan, een ballenblazer, af en toe een optreden van meneer Bollo (een hele grote knuffelbeer) en hele volkstammen kinderen met daar om heen een cirkel van lichtelijk verveelde ouders. Je vraagt je af of er voor kinderen nog leukere dingen op aarde zijn :-). Als ik later groot ben dan zal ik me met genoegen eens flink in dit speelparadijs storten, als we er ooit nog komen tenminste want ik geloof niet dat mama en Coen dit park een groot succes vonden. Hieronder een foto waar ik wordt aangevallen door mijn knuffels!

Ik moet

2007-11-22T00:02:00.000+01:00

De laatste tijd heb ik niet zoveel tijd om wat voor het weblog te schrijven, mijn leventje is in een steeds sneller gaande stroomversnelling terecht gekomen. Er is een drang in mij die steeds maar nieuwe dingen moet ontdekken, steeds maar nieuwe dingen moet uitproberen en daarbuiten gaan mama en ik ook naar allerlei mensen toe. De laatste week ben ik ook een beetje verkouden geweest en waren mijn luiers volgens kenners te groen en te dun uitgeslagen. Dit resulteerde in wat bezoeken aan de huisarts maar dat waren niet de enige medische bezoeken. Aangezien in mijn prille baby tijd al het goede van links kwam had ik daar een voorkeur voor ontwikkeld (ja ik ontwikkel snel) en die moest via fysiotherapie weer rechtgezet worden. Vanochtend moest ik naar het consultatieburo en daar hebben ze me voor de tweede keer geprikt, onder ons gezegt kunnen verpleegkundigen veel beter prikken dan artsen en je mag één keer raden wie mij heeft geprikt! Ik was weer goed van streek maar gelukkig was behalve mama ook Coen mee om mij te troosten, in dit soort traumatische belevenissen is hij toch wel een heerlijke grote knuffelbeer.

Na al deze bezoeken, na al het ontdekken van nieuwe dingen, na het doorstaan van medische toestanden, na al het verwerken van mijn emoties en indrukken, na al dit moeten moet ik even niets meer. Dit weekend gaan we lekker naar een huisje op de veluwe, even een weekendje er tussenuit. Dan moet ik niets maar dan wil ik uitgebreid en langdurig verknuft worden, dan wil ik lekker badderen, dan wil ik rondgewandeld worden in de bossen, dan wil ik alleen maar met leuke dingen spelen, dan wil ik lekkere verse melk, dan wil ik...........wat, is het weekend nu alweer voorbij?

Dank je wel hoor, Dolf Jansen, voor zo'n lief gedicht

2007-11-13T20:24:00.000+01:00

Jouw kleine handje
grijpt mijn grote vinger vast
mooi toch dat mijn vinger
zo in jouw handje past

ik vraag je 'gaan we lachen?
'je antwoord met een lach
en als jij zo antwoord op mijn vraag
heb ik een goeie dag

ik weet dat gletsjers smelten
van ozon en van gif
ik ken de laatste panda
en ik heb gehoord van hiv

ik zie de wereld draaien
draag niet voor niets een bril
maar als jouw lach zich daarin spiegelt
dan staat de wereld even stil

want jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100 op de schaal van lief

jouw kleine scherpe nageltje
krabt krasjes in mijn arm
en als ik jou stevig vasthoud
hebben wij het samen warm

ik geef een fles, ik vraag een boer
jij schudt bedachtzaam nee
en als je heel soms huilen moet
dan huil ik stiekem mee

ik weet van pijn en onrecht
door politiek geweld
ik zie ongelijkheid wereldwijd
en ik ken de macht van geld

ik heb geen geld, ik heb een vriendin
dat is niet bedoeld als klacht
want ik ben rijkste van allemaal
wanneer jij naar me lacht

jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100
jij bent 100 op de schaal van lief

Oei, alweer

2007-11-05T15:38:00.000+01:00

Volgens de 'Oei ik groei' ben ik alweer aangeland bij een groeistuip, dat zal alweer de derde op rij zijn en er wordt van mij verwacht dat ik deze week wat knorrig ben. Na deze stuip kan ik gelukkig weer wat langer gezellig zijn en dat is wel zo leuk, mmm ja.... dat zeg ik wel zo maar er zaten ook nog wat prikken aan te komen. Maar even niet aan denken. Het valt niet mee al dat gegroei en ik heb nog bijna 18 jaar te gaan voordat ik uitgegroeid ben. Het is hard werken als baby, de mensen kijken naar je en je hoort ze denken: kon ik dat nog maar, lekker de hele dag nietsdoen. Nou, ik heb nieuws, niksdoen pffff.. het is gewoon keihard werken als baby maar dat zijn jullie al lang weer vergeten. Groeien, drinken, opdruk oefeningen, buikspier oefeningen, de wereld verkennen, sabbelen, mekkeren, rammelen en ga zo maar door.

Over sabbelen gesproken, sinds een paar dagen heb ik een onbeschrijfelijke behoefte om allerlei pluizige dingen in mijn mond te stoppen. Mijn knuffels hebben geen leven meer, de een na de ander wordt door mij 'besabbelt' en ik weet best wel dat het niet hoort en dat aan knuffels sabbelen niet echt lekker is maar dit is sterker dan mezelf. Mijn verstand zegt dat ik boven al dit soort dingen moet staan maar mijn baby-hormonen zijn het daar duidelijk niet mee eens. Ik probeer me ertegen te verzetten maar het is echt onbegonnen werk, de hormoontjes zijn de baas over mij.

Ook zo'n hormonale ondeugendheid, ik had voor mezelf een nieuw spelletje verzonnen dat 'houd je poep op' heet, vier lange dagen heb ik het volgehouden en mama was daar geloof ik niet zo gerust op. Gisteren werd de druk te groot en ondanks mijn dappere pogingen hield ik het niet meer en ja, dan is zo'n luier toch al snel veel te klein. Mama en oma waren sprakeloos en ik zat tot aan mijn oksels... nou ja jullie begrijpen het wel. Gisteravond dacht ik laat ik het spelletje eens omgekeerd proberen, mama was bezig me te verschonen en net toen ze een verse luier onder mijn billetjes schoof..... jullie begrijpen het alweer. Hihihi, drie luiers waren er nodig voordat er ééntje droog om mijn achterwerk zat.

Ingezonden

2007-11-01T21:38:00.000+01:00

Catinca is onrustig, ze is huilerig en kijkt me met niet begrepen ogen aan. De middag is te druk geweest, te veel indrukken. Ik houd haar tegen me aan, buik tegen buik want dat vind ze prettig. Ze is erg moe maar vecht tegen de slaap. Af en toe vallen haar ogen dicht maar dan is er altijd weer een geluid dat bekeken moet worden..... totdat ze me op een zeker moment recht aankijkt. Plotseling ben ik op dat moment haar hele wereld, haar alpha en omega, weg zijn de geluiden, de indrukken, alleen ik besta nog in haar universum. Ze kijkt me vol vertrouwen aan en ik voel me heel erg groot(s) worden. Catinca sluit tevreden haar ogen en valt in een diepe slaap.... mijn geluk kan niet meer stuk.

Ritmestoring

2007-10-29T20:29:00.000+01:00

Het is vreemd wat die vaccinaties met je doen, vorige week, van voordat ik onverwacht geprikt werd, had ik een redelijk dag/nacht ritme opgebouwd. Maar sinds de aanval op mijn persoontje ben ik dat weer helemaal kwijt. Ik word wel drie keer per nacht wakker en dan moet er verknuft en gevoederd worden, ook ben ik af en toe knap emotioneel en dan moet ik gewoon huilen. Voor mama is dit niet zo prettig want als ik wakker ben wordt zij gegarandeerd ook spontaan wakker. Ik zal me moeten inhouden want volgens het grote baby boek gaat mama binnenkort weer werken en dan moet ze wel uitgeslapen zijn.

Gelukkig zijn er ook vrolijke momenten na de prikken, op de foto hierboven ben ik na het VFO bezig met de voorbereiding van het VRO (Vergelijkend Rammelaar Onderzoek) en ook is mijn verloren lievelingsspeentje weer terecht. Ze was in het wipstoeltje onder een speelgoedbeest gekropen toen we laatst bij tante Judy op bezoek waren. Oma is weer terug uit Roemenië en ik mag tegenwoordig op de grond spelen en kan zo veel beter naar LouLou de poes kijken. Ik heb nog niet aan LouLou geproeft maar als ik de kans krijg moet ik dat zeker doen, ze ziet er lekker uit.

Auw

2007-10-25T22:29:00.000+02:00

Wat mij gisteren toch is overkomen is eigenlijk te gek voor woorden. Het was weer tijd om met mama naar de APK te gaan, jullie weten het vast nog wel, dat consultatieburo waar ze je het hemd van je lijf vragen. Ik ben niet dol op die plaats, maar goed, mama is meestal apentrots als ik wat gegroeid ben en dat plezier wil ik haar niet ontnemen. Wij gaan zoals gebruikelijk naar binnen en ik wordt ontkleed, helemaal niet zo erg want het is daar altijd aangenaam warm en ik ben graag bloot. Als mama thuis gewoon de verwarming wat hoger zet is al dat gedoe met lastige kleertjes helemaal niet nodig! De volgende normale stap is dan dat ik gewogen en gemeten wordt en toen begon het al mis te gaan.

Mijn lengte heeft mama vorige week nog thuis gemeten en ik was ongeveer 62 centimeter maar die vraag-mensen kwamen niet verder dan 60 cm, alsof ik in een te warm bad heb gezeten of zo. Mijn gewicht was alleen maar 'gemiddeld' toegenomen en dat gaf reden tot zorg aangezien ik vorige keer nog bovengemiddeld zat. Ja sorry hoor consultanten, allereerst vraag ik niet om deze informatie en geven jullie dus ongevraagd je mening en daarbuiten maakt het procentueel best wel aardig wat uit of ik wel of niet net een volle luier heb geproduceerd voordat ik naar jullie gezellige kantoor kom.

Het ergste moet nog komen, ik lig daar en let heel even niet op. Pats krijg ik twee prikken in mijn benen. Natuurlijk was ik sprakeloos van verontwaardiging, hoe halen die botterikken het in hun kop om mij zomaar te prikken. We waren alweer thuis toen het tot me begon door te dringen wat ze mij hadden aangedaan en die stomme prikken begonnen ook nog pijn te doen. De hele middag ben ik troosteloos geweest, ik moest dit op mijn eigen wijze verwerken en heb langdurig en luidruchtig gehuild. Pas toen Coen kwam met een zalfje en een pilletje ben ik met moeite tot bedaren gekomen. Ik heb gegeten en ben ik in slaap gevallen tot ver in de volgende dag. Een ding is zeker, mishandelingen als deze mogen nooit meer gebeuren, ik richt een baby bond op tegen dit soort misstanden, Catinca gaat harde actie voeren!

Drukke tijd

2007-10-21T20:30:00.000+02:00

Wat een drukte deze week, ik heb nauwelijks tijd om aan mijn log te denken, mijn tante Monica is heel erg druk bezig met het restaurant van tante Elena (het eerste Roemeense restaurant in heel Den Haag!) en heeft geen tijd om mij te verknuffen. Dat geeft niet voor een weekje hoor tante Monica, maar volgende week verwacht ik wel verknufcompensatie! Deze week is ook tante Lisanne met oom Xandor getrouwd, we zouden er heen gaan maar ik was niet zo heel lekker deze week zodat we thuis moesten blijven. Zou de groeistuip toch nog niet helemaal uitgestuipt zijn? Mijn arme mama had deze week kiespijn, ze was ermee naar de dokter geweest maar die kon er nog niets aan doen. Dit weekend was de kies zo pijnlijk geworden dat mama tegen het plafont aan zat en naar de weekend tandarts moest om de kies te repareren. Hieronder zien jullie een foto van mij voor mama en de tante's, lief ben ik hé in mijn jurkje.

En wat zou er in de tweede foto aan de hand zijn, krijg ik een standje, wil mama me wat belangrijks vertellen, is mama gewoon aan het tellen of geeft ze de maat van de muziek aan. Je weet het niet hé en ik ga het niet verklappen.

Dit weekend kwam er ook nog spontaan een nichtje bij mij logeren, Annelot uit Zoetermeer, zo dat is echt een natuurtalent in het verknuffen. Ik vond het reuze gezellig en we hebben samen lekker gespeeld met mijn baby gym. Ja, daar horen julllie van op he, ik heb een baby gym om in conditie te komen voor allerlei lastige zaken die ik later in mijn leven moet gaan oppakken zoals buikdraaien, kruipen, lopen, koprollen en de tour de france fietsen.

VFO

2007-10-14T22:23:00.000+02:00

Vandaag wil ik het eens hebben over mijn persoonlijke VFO, om de leken onder jullie niet meteen te laten afhaken we hebben het natuurlijk over het Vergelijkend Fopspeen Onderzoek. Afgelopen vrijdag was ik precies twee maanden oud en dat is een mooie leeftijd om mijn ervaringen met fopspenen met mijn hoogeacht publiek te delen. Hieronder zien jullie de drie modellen die ik heb geprobeerd:

De Rechter-speen heeft op zich wel een goede vorm, ligt lekker in de mond maar de smaak is niet goed tenzij je van weekmakers houdt. De Linker-speen is qua buitenvorm wel ok maar de speenvorm op zich is meer voor een kalf bedoelt en de afwerking laat te wensen over. Dit is geen speen voor intensief gebruik maar hooguit voor korte sabbeltjes. Blijft over de middelste speen, zo hoort een goede speen te zijn. Goede buitenvorm, lekkere bite, goede smaak en correcte opdruk. Mama is niet zo tevreden over dit model vanwege een te hoge kromming (zou deukjes in mijn gezicht maken) maar ik ben er zeer content mee. Helaas is het hier afgebeelde exemplaar op mysterieuze wijze verloren gegaan bij een bezoek aan tante Judy. Als u deze speen ergens tegenkomt dan graag een bericht achterlaten zodat wij herenigd kunnen worden.

Oei ik Groei

2007-10-09T18:40:00.000+02:00

Ik voel me niet zo lekker de laatste dagen, er staat iets belangrijks te gebeuren. Normaal gesproken haal ik mijn informatie uit het grote Baby-Boek, dat ik helaas vergeten ben mee te nemen bij mijn geboorte, maar een vooraankondigingen van mijn huidige toestand kan ik me niet herinneren. Gelukkig heeft mama haar eigen boek, Oei ik Groei heet het, waaruit ze een hoop informatie over mijn doen en laten haalt. In de 'Oei' staat dat ik bezig ben met een groeistuip en dat ik daarom veel meer aandacht vraag. Het resultaat is dat ik urenlang verknuft word door mama en ik moet zeggen dat het heel erg prettig is in deze moeilijke periode. Als alles goed gaat ben ik ergens volgende week uitgestuipt en heb ik een sprongetje in mijn ontwikkeling gemaakt waardoor ik me meer op mijn omgeving ga richten. Hihihi, alsof ik niets van mijn omgeving begrijp, ze moesten is weten bij 'Oei'.

Omaloos

2007-10-04T12:57:00.000+02:00

Gisterenavond is mijn Roemeense oma naar huis gegaan, ze is hier bijna drie maanden geweest en ze vertelde mij dat ze nodig even moest stofzuigen thuis (ja ik versta ook Roemeens!). Over drie weekjes komt ze weer terug zodat mama kan gaan werken en zij overdag op mij gaat passen, alsof ik zomaar zou weglopen of zo. Het zal wel even wennen zijn voor mij maar gelukkig is mama er nog om mij te verknuffen. Ergens uit de tijd van het liedje over mij (kleine kokette Catinca) werd er ook een ander liedje gezongen en dat ging volgens mij over oma's: Daar was laatst een oma loos, die wou gaan varen, die wou gaan varen, daar was laatst een oma loos die wou gaan varen als lichtmatroos. Nu zijn de tijden veranderd en is vliegen veel gemakkelijker maar daar houden oude liedjes geen rekening mee. Ik zal tot ik einde der dagen koket moeten zijn terwijl ik stiekempjes over mijn schouder kijk. Dit soort liedjes zijn eigenlijk een soort geschiedenisboekjes waarin voorbije dagen worden uitgebeeld en in mijn geval krijg ik gratis (dat is mijn Nederlandse kant) een stukje geschiedenis mee dat teruggaat tot 1962 terwijl ik nog geen 8 weken oud ben en wordt Oma gratis lichtmatroos, wat dat ook moge zijn. Lieve oma, wees maar lekker loos als je over drie weken maar wel terugkomt want ik kan niet te lang omaloos.

Verknuffen

2007-09-30T23:34:00.000+02:00

Aangezien ik al een dikke zeven weken op deze wereld rondlig, ja ik loop of kruip nog niet, denk ik dat het tijd wordt voor mijn eigen bijdrage aan de Nederlandse taal. Taal heeft als doel om met elkaar te communiceren en soms kan dat wat effectiever. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: "Hooggeachte mama, zou u alstublieft zo snel mogelijk willen voorzien in een maaltijd aangezien mijn maagje knort en ik honger heb" en waarschijnlijk zal dat resulteren in een maaltijd. Proefondervindelijk is echter bewezen dat "Whaahaheeee!" sneller en effectiever is.

Nu is de kans dat Whaahaheeee in de 'Dikke' komt niet zo heel erg groot dus dacht ik meer aan de combinatie van vertroetelen en knuffelen, namelijk het verknuffen: Vandaag ben ik heerlijk door mama verknuft, of wil je mij verknuffen. Dus meneer van Dale, bij deze mijn eerste bijdrage en deze keer met een illustratie om het verknuffen duidelijk te maken.

De mama verknuffing

.
Verknuft door tante Monica

Fantasie

2007-09-23T20:10:00.000+02:00

Zoals ik al eens heb uitgelegd val ik in slaap zodra ik met wieltjes wordt voortbewogen. De auto en de kinderwagen zijn een prima middel om mij binnen de kortste keren in een bewusteloze toestand te brengen waarin gebrek aan liefde, aandacht of voedsel mij pas na langere ontbering gaan opbreken. Des te vreemder het nieuwe attribuut waarmee mama mij meent te moeten bezighouden. Ik ben in toenemende mate bezig om mijn buitenwereld te verkennen en mama probeert mij daarin te stimuleren. Natuurlijk heb ik in het baby boek (waar anders) gelezen dat er al heel snel een moment komt waar ouders menen dat de echte wereld niet interessant genoeg meer is en dat men je moet prikkelen met fantasie. Op zich een leuke gedachte en er liggen al regelmatig weinig realistische pluizige vriendjes om mij heen, maar wat er deze week toch aan mijn wandelwagen werd gehangen. Kijk, een beetje fantasie is niet weg maar een fel gekleurd wezen met één rammelende voet en één toeterende voet staat wel een beetje ver van de realiteit af, bovendien ontnemen ze mij het uitzicht op de echte wereld en dat kan niet de bedoeling zijn. Goed, in de wandelwagen maakt het eigenlijk niet zoveel uit, twee meter rijden en ik lig tevreden te knorren, of zou het juist de bedoeling zijn dat ik wakker lig van dit vreemde wezen....

Melk quota

2007-09-21T22:55:00.000+02:00

Afgelopen week is een beetje raar verlopen. Aan het begin van de week was ik nogal slaperig en heb ik uren dommelend doorgebracht. Het leek wel een beetje winterslaap en ik heb die dagen ook niet zoveel gegeten. Mama was er wel blij mee geloof ik, ze was heel erg moe en kon wel wat extra slaap gebruiken. Natuurlijk vindt ze mij wel heel erg lief maar ook wel een beetje vermoeiend omdat ik nog heel veel zorg en vooral liefde nodig heb. Dat ik niet alleen op liefde kan leven bleek wel in de tweede helft van de week nadat ik was uitgeslapen en hongerig wakker werd. Ik bedoel ik had ernstige HONGER! Normaal is mijn voedselvoorziening prima in orde, de borsten voorzien in een eenvoudige doch voedzame en smakelijke maaltijd in goed afgemeten porties. Woensdag ging het nog wel maar donderdag was er echt te weinig melk en ja, wat moet je dan als zuigeling. Mekkeren en als dat niet helpt huilen en dat heb ik dus maar gedaan totdat er weer voldoende aanvoer was. Mama heeft het opgelost met de nepmelk die stukken minder smaakt en die eerst nog laat in de avond gehaald moest worden. Soms moet je wat minder kritisch zijn in het leven en gisteren was zo'n dag. Ik heb braaf nepmelk gegeten en ben daarna nog steeds braaf gaan slapen maar ik hoop dat de melkvoorziening snel weer op peil is.

Baby taal

2007-09-16T19:25:00.000+02:00

Om mijn omgeving geïnteresseerd te houden in mijn persoontje heb ik besloten om te beginnen met baby praat. Volgens het baby handboek is het verstandig om niet al teveel van jezelf in één keer pijs te geven, je hebt er veel meer plezier van als je je kunnen in meerdere kleinere porties tentoonstelt. Ik heb eerder al het borsthappen en de schriktrappel laten zien maar de reacties daarop zijn wat aan het verminderen dus is het nu tijd voor baby praat.

Het is verbazingwekkend hoe blij mensen worden van de minieme aaah's en rrrrgggg's die ik produceer, zeker als ik er de juiste gelaatsuitdrukking bij tover. Grote open ogen en een beetje verbaasde ontdekkende blik in combinatie met de juiste klank en het publiek smelt helemaal weg. Complimentjes, goedkeurende geluiden en extra veel aandacht zijn mijn deel, de meeste mensen vergeten zowaar hun eigen taalvaardigheden en beginnen mij na te praten. Destijds als foetus op de baby cursus had ik nog zoiets van 'ja dat zal wel' maar de cursus en het bijbehorende baby boek hebben het tot nu toe allemaal goed. Misschien had ik toch nog wat beter moeten opletten in die tijd, mar ja he, je bent foetus en hebt nog niet het verantwoordelijkheid gevoel van een pasgeborene.

Wie is de baas?

2007-09-11T08:49:00.000+02:00

Ze hadden mij er al voor gewaarschuwd op de baby cursus. In het grote babyboek staat:

In de eerste fase van je baby zijn zal je merken dat er iets aan je hoofd vastzit, dit onderdeel noemen we romp en aan die romp zitten een aantal uitsteeksels. Twee van deze uitsteeksels heten benen en de andere twee heten armen. Aan deze benen en armen zitten weer andere uitsteeksels, namelijk tenen en vingers. Het grappige aan al deze uitsteeksels is dat ze onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen al zul je merken dat deze bewegingen vooralsnog compleet willekeurig zijn.

Verderop in het boek staat dat je zult leren om al die onwillige onderdelen op commando te besturen maar dat dit zeker in het begin erg moeilijk is. Ouders wordt dan ook aangeraden (in het grote Ouderboek) om vooral huisdieren en andere breekbare zaken in de eerste jaren uit de buurt te houden. Op dit moment heb ik nog maar twee dingen redelijk onder controle en dat is het mekkeren om eten en de zuigreflex. Beide zaken zijn echter aangeboren en tellen eigenlijk niet mee. De besturing van de rest van mij is vooralsnog een raadsel, wat ik ook probeer er is nog geen touw aan vast te knopen, een ding is zeker: ik ben geen baas over eigen ledematen!

Moviestar

2007-09-06T11:59:00.000+02:00

Had in niet verteld dat ik in een film speelde, Catinca de movie. Omdat de produktie van deze film wat lang gaat duren (het eerste deel ongeveer 18 jaar) hierbij vast een voorproefje uit het begin van de film waar ik mezelf voorstel als de main babe(y) in deze film.

APK

2007-08-31T23:28:00.000+02:00

Vandaag heb ik weer wat vreemde en nieuwe dingen meegemaakt. Allereerst moesten mama en ik weer naar de witte mensen toe om te kijken of het wel goed met mij gaat. Het schijnt dat je de eerste jaren van je leven om de zoveel tijd moet worden opgemeten, geprikt, beschenen, geknepen, beklopt en meer van dat dingen om te bekijken of je wel normaal bent. Als ik er een klein beetje over nadenk vind ik het eigenlijk helemaal niet normaal dat wildvreemde mensen aan je meten, kloppen, knijpen en al helemaal niet in je prikken maar ja, word er naar mijn mening gevraagd? Daarbuiten noemen ze die plek consultatie buro, je zou dus verwachten dat mama daar met haar vragen terecht kan. Nou, volgens mij hadden ze het beter vragen buro kunnen noemen, ik was blij dat mama na een half uurtje buro nog een hemd aan haar lijf had, niet normaal al die vragen. Gelukkig voldeed ik aan de normen, alleen mijn hoofd was wat aan de grote kant. Hoe zou dat komen, het zal toch niet met de superieure inhoud te maken hebben :-).

Ons tweede bezoek was aan de lactatie deskundige omdat ik te langzaam drink. Dit was een hele aardige mevrouw maar ook met een heleboel vragen. Daarna kwam ze wel met een heleboel antwoorden en werd ik in een cross cradle houding aan de borst gelegd terwijl mijn drinkreflexen optimaal werden gestimuleerd en mijn bewustzijn niet mocht wegglijden. Leuk allemaal hoor, die efficiëntie, maar begrijp dan toch dat ik gewoon graag heel dicht bij mama ben en dat mag best wel wat tijd kosten.

Verdoving

2007-08-29T19:05:00.000+02:00

Ik zit met een probleempje, in het begin had ik het niet zo in de gaten maar als ik er eens goed over nadenk doet er zich een vreemd verschijnsel voor als ik op wieltjes wordt voortbewogen. Kijk, ik wordt als pasgeborene natuurlijk bedolven onder nieuwe ervaringen en zie dagelijks vreemde dingen maar dit is wel heel eigenaardig. Telkens als ik me op wieltjes voortbeweeg val ik in slaap. Bijvoorbeeld als ik ga wandelen met mama en ik lig in de kinderwagen, poef, ik ben weg. Met de verassing van oom Coen waar we met de auto naar toe gingen, het laatste wat ik me kan herinneren is dat de motor start en weer poef, ik val in slaap. Nu slaap ik wel vaker natuurlijk maar zeker niet op commando, dus waarom val ik telkens in slaap op wieltjes. En belangrijker wat kan ik ertegen doen want ik wil natuurlijk geen doorsnee baby zijn. Of zouden andere baby's hier juist geen last van hebben? Ik moet hier eens diep over gaan nadenken. Na mijn middagdutje dan. Op speciaal verzoek een foto van mij en tante Monica

Ok Nadia, is this a happy Aunt Monica or what!

Verassing

2007-08-26T13:17:00.000+02:00

Vandaag ben ik voor het eerst een eindje gaan rijden in een auto. Mama had namelijk een grote verassing voor ome Coen die gisteren jarig was, ik wist natuurlijk wat de verassing was maar ik mocht het niet verklappen want het was een geheime verassing. Oom Coen moest s'ochtens vroeg bij ons zijn en mama en ik zouden dan mee gaan om hem, samen met zijn vriend Frank, naar de verassing te brengen. In de vroege ochtend werd ik dus in een maxicosi gestopt (ondanks mijn protest) en in de Twingo geladen. Eerst op weg naar Zoetermeer en daarna naar de verassing.

Nou reken maar dat oom Coen verast was: we gingen naar het vliegveld zestienhoven en daar mocht oom Coen zelf een stukje sturen met een vliegtuig, gaaf he. Mama en ik mochten niet mee maar wij hebben ons in het restaurant ook best vermaakt. Gelukkig had mama wat te eten meegenomen en daarbuiten krijg je als baby best wel een hoop aandacht, iedereen wil wel even in je knijpen en zeggen hoe schattig je er wel uit ziet.

Zwaartekracht

2007-08-25T21:32:00.000+02:00

Vandaag heb ik weer eens nagedacht over een aantal dingen, als zuigeling heb je daar tenslotte genoeg tijd voor en je schijnt er later slimmer van te worden. Zo is daar dat ding met de Mutsy (mijn luxe kinderwagen) en de rare wieltjes. Ondanks alle goede berichten over deze bolide was mijn eerste ritje gisteren niet zo'n heel groot succes. Om de paar meter leek het wel of het linker voorwieltje blokkeerde of op zijn minst niet goed was uitgelijnt. Nu weten de techneuten onder ons dat het uitlijnen van zwenkwieltjes natuurlijk onzin is dus moest er een andere oorzaak zijn. Gelukkig was daar vandaag ome Coen en die stelde vast dat het niet helemaal normaal was dat bij het omhoog liften van de voorkant van de wagen, wat overigens bijzonder handig is bij het nemen van stoepjes, de wieltjes eronder vandaan vallen. Het natuurverschijnsel dat dit verschijnsel veroorzaakt noemen wij zwaartekracht, deze zorgt ervoor dat dingen van boven naar beneden gaan tot ze op de grond liggen en dat ik, later als ik wat groter ben, daar veel plezier aan ga beleven.

Nadat ome Coen, vriendelijk als altijd, geïnformeerd had of mama de handleiding zorgvuldig gelezen had (u mag eenmaal raden) kwam hij erachter dat het zwenkwielblokkeer palletje van de Mutsy in de verkeerde stand stond zodat de wieltjes slechts in de starre positie vastgeklikt konden worden. Nu had ik daar vanzelfsprekend ook al zelf aan gedacht maar omdat mijn oog/hand coördinatie nog niet helemaal goed werkt moest ik wel op oom Coen wachten. Een ander geval van zwaartekracht zijn mijn vlekjes, ze begonnen op mijn hoofd en zijn langzaam naar beneden gegaan via mijn rompje naar mijn benen. Jullie begrijpen het niet meer helemaal? Tja dan ben ik bang dat jullie als zuigeling voornamelijk bezig zijn geweest met zuigen en minder met nadenken......

Zuivel en niet zuivere zuivel

2007-08-23T23:53:00.000+02:00

Ik zit nog een beetje in de vakantiestemming en denk nog niet echt aan werken, daarom drink ik misschien wel een beetje lui. Natuurlijk is het ook reuze gezellig om dicht tegen mama aan te liggen en een beetje ontspannen te drinken maar dat kost natuurlijk wel heel veel tijd en als je even niet oplet is het zo midden in de nacht. Daarom slaapt mama ook niet zo goed. Gisteravond had ome Coen een idee, als je nou wat bijvoeding uit een pakje geeft dan valt de kleine Catinca vast wel in slaap en krijg jij ook wat rust hoorde ik hem tegen mama zeggen. Afijn, ome Coen aan de gang met allerlei flesjes, speentjes, poedertjes water en een magnetron en na een goed kwartiertje was de bijvoeding dan klaar. Dat kwam goed uit want ik was wel weer toe aan een hapje ik lag tenslotte al zeker vijftien minuten zonder voeding. Braaf ga ik in de drinkhouding liggen, ik open mijn mond, er komt iets aan dat niet op mama lijkt, niet als mama ruikt en zeker niet als mama smaakt! Jakkes wat een vies spul die nepmelk, daar hoef je heus niet mee aan te komen hoor ome Coen. Doe mij maar puur natuur, gelukkig had mama wat gefrummeld met een ander raar apparaat en kreeg ik even later toch nog de enige echte lekkere melk, goed het kwam ook uit een flesje maar ik heb maar niet over de verpakking gemekkerd. Ome Coen is trouwens normaal gesproken best wel lief hoor, kijk maar eens hieronder.

Vlekje

2007-08-21T21:59:00.000+02:00

Af en toe weet ik niet wat ik moet doen om het goed te doen. Neem nu eergisteren, mama maakt zich wat zorgen omdat ik te weinig zou drinken. Onder ons gezegd voer ik op een dag misschien niet zoveel uit maar als ik wat uitvoer is het negen van de tien keer drinken en over wat ik die resterende ene keer doe, daarover praat een welopgevoede nette baby niet. Maar goed, ik ben natuurlijk helemaal gek op mijn mama en als ik haar daarmee een plezier doe drink ik wel wat meer. Die nacht lang heb ik liggen mekkeren om drinken en ik heb gedronken zoals ik nog nooit eerder heb gedronken, mama is doodmoe omdat ze gisternacht niet kon slapen en op de dag sliep ik omdat ik gisternacht aan het drinken ben geweest.

Kortom, mama niet blij, ik niet blij, oma niet blij en van Loulou weet ik het niet maar die is geloof ik nooit blij (te druk met naar de keuken rennen en mekkeren). Ik probeer wat goed te doen maar dat is niet gelukt met dat extra drinken en bovendien ligt mijn hele ritme nu door de war.

Een ander voorbeeld, vanochtend zit mama wat naar me te kijken en ze ziet rode vlekjes op mij, VLEKJES op mij. Pffff hoe verzint ze het, er zitten helemaal geen vlekjes aan mij, ik heb tien vingertjes, tien teentjes en ik ben een mooie baby zonder vlekjes. Je begrijpt wel dat ik hevig ontdaan was over dit onrecht, hoe kon mama zo gemeen tegen mij doen. Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat mijn reactie misschien iets te voorbarig was, maar ja, ik kan nog niet in een spiegel kijken en ik begreep het niet helemaal. Er waren wel degelijk vlekjes maar niet aan mij maar op mij. Mama was ernstig ongerust over mijn vlekjes en op Loulou na de rest van de familie ook. De verloskundige kwam vandaag voor het laatst en gelukkig kon zij mama geruststellen (en mij ook), het kwam door mama's kleine vriendjes de hormoontjes en over een paar dagen ben ik weer zonder vlekjes.

Misschien ben ik wat te impulsief en moet ik beter nadenken voordat ik wat doe of commentaar heb, ik zal mijn best doen hoor mama, voor jou.

Je hebt er ook goede tussen

2007-08-19T13:32:00.000+02:00

Je hebt natuurlijk slechte maar ook goede dingen in het leven en dat geld ook voor de witte mensen. Gisteren was bijvoorbeeld de verloskundige bij ons op bezoek en ondanks dat ze me in het verleden ernstig geknepen heeft valt ze heel erg mee. Ze is eigenlijk best wel lief en ik heb nog een poosje gezellig bij haar gezeten. De allerliefste witte mens tot nu toe is Fausia, zij zorgt al een week voor mama en mij en heeft me nog nooit geknepen en is altijd heel erg lief voor mij. Ze is ook een hele steun voor mama en ze weet alles van baby's. Nou bedenk ik me plotseling dat ik natuurlijk aan haar had kunnen vragen hoe het met dat mekkeren, lopen, de poes en voedsel in de toekomst zal gaan.

Poes

2007-08-18T17:05:00.000+02:00

Het blijkt dat ik niet de enige ben in dit huis die bij naderende honger mekkert, het harige ding waar ik het al eerder over had vertoont hetzelfde gedrag. Loulou is overigens de naam van het harige ding en ze behoort tot de soort poes. Af en toe komt ze wat dichterbij maar ik kan haar nog niet goed zien, horen des te beter. Telkens als iemand één stap richting de keuken doet komt Loulou tot leven, dan rent ze naar de keuken en begint te mekkeren. Ik hoop niet dat als ik groter ben en kan lopen dat ik dit gedrag moet imiteren om aan voedsel te komen. De poes rent wel vijftig keer op een dag naar de keuken maar krijgt niet meer dan twee keer te eten. Als ik mekker krijg ik tot nu toe altijd te eten, zelfs als ik per ongeluk mekker.

Afgelopen nacht heb ik niet zoveel geslapen en mijn arme mama dus ook niet, dat rare gevoel in mijn buikje van gisteren zijn darmkrampjes (onder ons gesproken, zeg maar darmkrampen). Dat is echt geen lolletje hoor, je wordt moe van jezelf, het enige wat hielp was als ik heel dicht tegen mama aan lag. Buik tegen buik, lekker warm. Deze middag had ik weer wat last van krampjes en omdat mama sliep heb ik dat buik tegen buik ook eens bij oom Coen geprobeerd, wat heeft ie een enorme comfortabele buik en ik ben er zelfs in slaap gevallen, maar de buik van mama is toch zachter. Als ik zo naar de poes kijk heeft zij geen last van darmkrampjes, zou ik dan toch moeten leren lopen naar de keuken om van die krampjes af te komen.

Witte mensen

2007-08-17T16:59:00.000+02:00

Vanacht ben ik heel erg lief geweest zodat mama wat kan rusten, ook al gaat dat wel ten koste van mijn ritme. We moesten wel goed uitgerust zijn want vandaag is mijn echte papa uit Portugal gekomen om mij te zien, hij had allemaal cadeautjes bij zich. Nog meer kleertjes voor mijn garderobe en van mijn Portugese oma een mooi gouden kettinkje, ik raak al aardig gewend aan een rijk leven.

Ik ben nu precies een week oud en elke dag ontdek ik weer nieuwe dingen. Het is nog wel een beetje jammer dat ik nog niet zo goed kan zien maar dat komt vanzelf wel goed. Gisteren was er weer wat vreemds aan de hand, lig ik op mijn gemakje bij mama prikt er plotseling iemand in mijn hiel, je raad het al, weer die witte brigade. Maar heb je in de middag een beetje raar gevoel in je buik, alsof er iemand in knijpt dan vraag je je wel af, waar zijn ze nu, die witte mensen als je ze nodig hebt.

Ritme

2007-08-15T22:36:00.000+02:00

Het leven in de koude wereld bestaat uit een vast ritme, ik begin het langzaam in de gaten te krijgen. Je begint met slapen en dan word je wakker, het begin van de dag. Je kijkt wat om je heen en gaat wat bewegen, je kijkt nog wat meer om je heen en je gaat meer bewegen. Daarna ga je happen, op dat moment is er natuurlijk nog niets om in te happen. Soms heeft mama het dan al in de gaten maar als dat nog niet zo is ga je mekkeren. Vooral niet te lang volhouden dat mekkeren want dat kost alleen maar tijd dus ga ik snel over op huilen. Je word opgepakt en krijgt een borst, voor de afwisseling de ene keer de linker en dan weer de rechter, je hapt en gaat drinken. Tijdens of na het drinken poep je je luier vol zodat je een mooie nieuwe schone krijgt waarna mama denkt dat je rustig en tevreden ..Hik.. gaat liggen. Dat is ook wel zo maar na vijf minuten ..Hik.. begin je weer een beetje te happen, je gaat weer mekkeren ..Hik.. enzovoort. In de middag is het wel aan te ..Hik.. bevelen om even een pauze te nemen je bent tenslotte ..Hik.. nog een baby, maar na deze pauze weer snel aan ..Hik.. het werk totdat de dag ergens midden in de nacht voorbij is. ..Hik.. Eigenlijk vind ik het zelf ook wel vermoeiend maar mijn maagje is ook ..Hik.. nog zo klein en daarbuiten ben ik het liefst zo dicht mogelijk ..Hik.. bij mama in de buurt want zij is de liefste op ..Hik.. de hele wereld! Had ik jullie al verteld dat ..Hik.. de hik ook nog niet weg is.

Ambtenaren

2007-08-14T14:33:00.000+02:00

De kaartjes zijn er, met mijn naam in het dik gedrukt in het midden want ik ben hartstikke belangrijk. Vandaag zijn we bezig geweest om de kaartjes in de enveloppen te stoppen en naar de brievenbus te brengen. Ook moet er nog aangifte worden gedaan van mijn geboorte (anders besta ik niet echt natuurlijk) en dat moest binnen drie werkdagen. Komen we er vandaag achter dat de werkdagen op het stadhuis maar vier uur lang zijn en dat de werkdag bij de loketten al om 12:30 stopt. Nu even wat beter nieuws: het drinken heb ik nu helemaal door, handige dingen hoor, die borsten, gelukkig werken ze langer dan 4 uur per dag. Later als ik groot ben neem ik er ook een paar

Badderen lekker?

2007-08-13T21:47:00.000+02:00

Vandaag was er weer een nieuw gezicht, dat van de kraamhulp. Ze is een hele hulp voor mama en ze heeft vast ook de baby cursus gedaan want ze weet een heleboel en houd er ook nog een hele boekhouding op na. Mama heeft eindelijk een beetje rust gehad vanacht en ze moet van de kraamhulp ook tussendoor rusten. Met het drinken gaat het ook een stuk beter, ik begin er zelfs aardigheid in te krijgen maar er was ook nog zoiets als badderen. Of dat het nu helemaal gaat worden weet ik niet, vooral vlak voor en na het bad is het erg koud (ik moet dan weer even terugdenken aan toen ik pas geboren was, brrrr) en dan dat gedoe met kleertjes uit en daarna weer aan. Maar het allermooiste van vandaag is wel dat ik een filmster ben geworden, ik heb de hoofdrol in de film 'Catinca, the movie'.

Gefopt

2007-08-12T23:49:00.000+02:00

Je moet natuurlijk wel een beetje lol blijven houden in je babybestaan, als foetus vond ik het al leuk om mama af en toe te foppen. Ik heb nu een nieuw kunstje geleerd, het gaat zo: ik doe net of ik slaap, op een gegeven moment komen dan de gezichten dichterbij omdat ik zo onweerstaanbaar ben en dan beweeg ik plotseling met mijn armen en benen. Hihihihi dat is lachen, ze schrikken er allemaal van.

Vandaag ben ik op krachttraining gegaan, ik ben erachtergekomen hoe dat met die borsten ook al weer zat en ik zuig me een ongeluk. De resultaten in hele liters vallen echter een beetje tegen dus misschien moet ik wat meer kracht zetten in de zuigbeweging. Vandaag heb ik geoefend om mijn eigen hoofd op te tillen als ik bij iemand lig en dat lukt me aardig (niet slecht he, voor een baby van twee dagen oud).

Poe he

2007-08-12T12:38:00.000+02:00

Ik ben nog moe van het geboren worden, maar ik ben ook heel erg blij dat het achter de rug is. Mama is ook heel blij, ze steunt nog maar een klein beetje maar dat is het dan ook wel. Ik word helemaal in de watten en in het bad gelegd (niet tegelijkertijd natuurlijk). Doordat ik zo moe ben slaap ik nog een heleboel en dan mag ik nog bij mama liggen, af en toe moet ik in een wiegje want mama's schijnen regelmatig naar een plek te moeten die toilet heet. Nergens voor nodig, zodra ik kan praten zal ik mama uitleggen over luiers en hoe handig die zijn.

Gisterenmiddag mochten we naar huis en dat was ook een verassing, iedereen was blij dat ik geboren was en het huis stond vol met cadeautjes. Er waren ook wel wat dingen die tegenvielen, zo is het hier wel heel gezellig maar ik vind het ook erg koud. Ook raar is dat gevoel in mijn buikje, het lijkt wel of er geen energie meer aan mij wordt gegeven. Als ik er over nadenk kan dat wel kloppen want de verbindingslang tussen mama en mij is doorgeknipt. Van de baby cursus herinner ik me nog iets over borsten en sabbelen maar dat werkt nog niet echt lekker. Stom van mij, ik heb het cursusboek niet meegenomen.

Geboren !!!!!!

2007-08-10T21:40:00.000+02:00

Jahooooo, vandaag ben ik dan toch eindelijk geboren. Gisteren had de verloskundige weer aan mij gezeten, ze zei dat als ik nu niet opschoot dat ze me zondag of maandag zouden komen halen. Mama was het hier niet helemaal mee eens, eigenlijk was mama het hier helemaal niet mee eens! Nou, als mama het ergens helemaal niet mee eens is dan moet er wat gebeuren!

Er is dus geregeld dat mama vandaag zou worden ingeleid zodat ik vandaag geboren zou worden. Nu ben ik van nature natuurlijk vrij onschuldig dus het zei me allemaal niet zoveel maar ik was wel blij voor mama want ze was het helemaal zat. Afijn, deze ochtend gingen we naar het ziekenhuis en werd mama op een bed gelegd en aan allerlei apparaten en aan een infuus gehangen. Wat er toen toch allemaal gebeurde, pfffff, mijn kamer begon met steeds kortere tussenpozen kleiner te worden, mama ging steeds harder puffen en ik werd richting de uitgang gedwongen. Op een gegeven moment werd de kamer weer klein, duwde er iemand hard op mijn achterkant en zag ik licht aan de voorkant.

Als je deze foto ziet begrijp je zeker wel dat het geen lolletje was, dat geboren worden. Mama had heel veel pijn, ik had heel veel pijn en we wisten het allebei heel erg zeker, de uitgang was gewoon niet groot genoeg. De hele bevalling was een vergissing, het ging gewoon niet op deze manier. En toen schoot ik plotseling ergens voorbij en kwam ik in een lichte, koude en nare wereld terecht waar een heleboel mensen om ons heen stonden. Het was doodeng!!!! Gelukkig pakte mama me gelijk vast en hield me dicht bij haar, maar er zaten wel een heleboel mensen aan mij. Ik denk niet dat ze het kwaad bedoelde maar toch....

Tja, op een gegeven moment werd ik van mama losgemaakt en voelde ik me helemaal alleen, ik werd op een aparte tafel gelegd door een meneer die me aan alle kanten bekeek. hij was wel aardig maar hij was natuurlijk niet mijn mama!

Na een paar minuten mocht ik gelukkig weer terug naar mama, het ware angstige momenten zo tijdens en vlak na de geboorte als ik het van tevoren had geweten weet ik niet of ik er wel aan begonnen was. Achteraf moet ik zeggen dat het de moeite meer dan waard is en dat ik het zo weer zou doen, ik lig nu lekker bij mama en ze is HEEEEL ERGGG gelukkig met mij en ik ben heel erg trots op haar.

Foetus meldpunt

2007-08-08T13:16:00.000+02:00

Gisteren ben ik weer oneerbaar betast door de verloskundige, is er zoiets als een foetus meldpunt waar je deze incidenten kunt melden. Toch heeft het wel een beetje geholpen, mama is haar slijmprop kwijt, daar staat wel tegenover dat ze haar blaasontsteking weer terug heeft (ja, dat schiet ook niet heel erg op). Vandaag heb ik een rustdag en morgen komt de verpleegkundige weer, zou ze me weer mishandelen? Mama denkt dat ik op 12 augustus geboren wordt, als ik dan nog niet vanzelf ben gekomen gaan ze me halen. Geen idee wat ze daar mee bedoelen, zou er iemand naar binnen komen om me de weg te wijzen of zo? Ik kan het me bijna niet voorstellen, het is hier al zo krap.
Op dit momenthoor ik dat het niet zo goed gaat met mijn overgrootmoeder in Roemenie, ze al best oud en heeft last van haar hart. Ik hoop maar dat alles goed gaat met mijn overgroot oma zodat ik haar op een dag kan ontmoeten (en zij mij natuurlijk) en we kunnen praten over de belangrijke dingen in de familie, zoals het kattenkwaad dat oma en mama vroeger hebben uitgehaald.

Ontspannen

2007-08-06T23:17:00.000+02:00

Misschien leggen we de lat wel te hoog, door de druk is er niet genoeg andere druk om geboren te worden. Ik denk dat het tijd is om te ontspannen zodat de verkeerde druk wegvloeit en de goede druk opbouwt en ik eindelijk geboren wordt. Maar hoe kun je ontspannen in een periode als deze? Gaan roken, nee dat helpt niet genoeg en is eigenlijk niet ontspannend en zeker niet gezond. Sterke drank, nee dat is slecht voor mijn bovenkamer en aangezien ik een hoogbegaafde foetus ben en ik dat graag zo wil houden is drinken geen alternatief. Paddo's, mmm ook niet echt ontspannend, een lekker bad dan maar dat hebben we al zo vaak geprobeerd. Nee echt, ik weet het niet meer en begin zowaar een beetje te hyperventileren (ja ook een foetus kan dat!) en dat geeft weer extra druk zodat ik weer niet geboren wordt. Ik zit in een vicieuze cirkel en kan die niet doorbreken, zal ik het gewoon met meditatie proberen?

Zoemmmmmmmmmmmmmmmmmm..........

Chemische oorlog

2007-08-05T00:04:00.000+02:00

Helaas ben ik nog steeds niet geboren, ik werk en ik werk maar voorlopig gebeurt er nog helemaal niets. We hebben allerlei dingen geprobeerd, mama en ik, maar het lijkt wel of niets helpt. Ik zit hier vast en ik blijf hier vast zitten. Vandaag hebben we het geprobeerd met ome Coen's pindasaus. Dit oude familie recept heeft al eerder wonderen verricht en onze hoop was dat de pindasaus ons zou helpen. We zijn nu een uur of zes verder maar ook de pindasaus gaat het niet doen. Wie oh wie heeft er nog tips?

van mama voor Catinca (en een beetje van Toon)

2007-08-01T13:01:00.000+02:00

Zij is mijn nú, mijn toen,
zij is mijn leven,
zij is mijn denken en mijn doen,
zij is mijn lied,
ik weet haast zeker, Heer,
U hebt mij haar gegeven,
want zoiets liefs,
dat geven mensen niet.

Pfffffffffffff of nog niet eigenlijk

2007-08-01T05:31:00.000+02:00

Ja sorry hoor, ik zou wat meer moeten schrijven maar ik probeer om geboren te worden en dat lukt niet zo. Afgelopen zondag om 12 uur in de middag zou ik komen maar er is geen beweging in te krijgen. Het lijkt wel of mama de sleutel van de uitgang heeft weggegooid, ik ben al dagen in de weer maar ik kom geen centimeter verder. Op dit moment zou ik de koppetjes boven mijn wiegje moeten zien en de ahh's, ohhh's en goedjigidjegaga's moeten aanhoren, er zou beschuit op mij gemorst moeten worden. Eigenlijk ben ik al +3 dagen oud maar ik moet nog komen, erg vervelend allemaal. De verloskundige zei maandag ook al dat er geen beweging in zit en maakte maar alvast een afspraak voor volgende week! Ik heb helemaal geen zin om volgende week geboren te worden, ik wil nu.......

Niet chagrijnig

2007-07-27T14:48:00.000+02:00

Helaas, mama is vandaag niet chagrijnig dus zal het nog nog geen tijd zijn om te komen. Jammer want ik had voor mezelf al een beetje bedacht dat als ik morgenmiddag om 12 uur ter wereld kom ik nog net kan aanschuiven voor de lunch. Bewegen doe ik wel want beloofd is beloofd en vandaag hebben mama en ik weer een onderzoek gehad. Het is nu zeker dat ik in het ziekenhuis geboren wordt en niet thuis in een bad, tenzij ik snel genoeg ben natuurlijk :-))

Oh ja, ik heb een klacht, er zijn een heleboel mensen die in mij willen knijpen, voornamelijk mensen met een medische achtergrond! Ik heb een boodschap voor deze barbaren: STOP daarmee, ik ben geen stressbal of zoiets. Als je in me geïnteresseerd bent benader me dan met respect, dat is wel zo netjes.

Zieken, zoeken, huis

2007-07-26T22:03:00.000+02:00

Gisterenmiddag moesten we weer naar dat ziekenhuis waar ik het al eerder over gehad heb. Mama heeft nog steeds last van haar blaas en moest voor de zoveelste keer aan de anti biodinges en dat vond de verloskundige weer niet zo'n goed idee of zo iets. We zijn weer onderzocht aan alle kanten en gelukkig mochten we die avond al weer naar huis. Ze waren wel weer heel erg aardig in het ziekenhuis en we hebben zelfs te eten gehad, nou moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet zo heel erg lekker vond. Mama en oma koken veel lekkerder, zelfs tante Monica kan beter koken dan de kok van het ziekenhuis. Zou het komen omdat de kok familie is van die andere kokken? Vandaag is mama chagrijnig en dat is volgens oom Coen een goed teken, als ze morgen ook chagrijnig is wordt ik zaterdag geboren (precies zoals gepland) want dat ging bij tante Marian ook zo! Ik zal mama morgen eens flink chagrijnig maken, ribbetjes pas maar op.....Catinca gaat morgen bewegen zoals ze nog nooit bewogen is (ja ook emotioneel) !!!!

Kledingkast

2007-07-24T12:46:00.000+02:00

Had ik jullie al verteld over mijn kledingkast. Geloof het niet he, nou ik ben een echt dametje en daar hoort natuurlijk een gevulde kledingkast bij. Zonder te overdrijven mag ik wel zeggen dat ik in een gespreid bedje terecht kom, mijn kamertje is tip top in orde, mijn meubeltjes mogen er ook zijn, de lamp hadden we al genoemd (een pronkstukje) en dan is er natuurlijk nog mijn garderobe. Een variatiet aan jurkjes, jasjes, rompertjes, sokjes, petjes en nog veel meer. Ik denk dat er maar weinig foetussen zijn die bij hun overgang naar baby zo goed voorzien zijn. Voor elke gelegenheid heb ik wel een pakje en aangezien ik natuurlijk snel groei zal ik regelmatig wat nieuws moeten aanschaffen (nou ja, mama dan natuurlijk). Winkels pas maar op want Catinca komt eraan....

Genoeg is genoeg

2007-07-22T23:31:00.000+02:00

Het leven wordt steeds zwaarder voor mama, vandaag heb ik eens goed naar haar geluisterd en de laatste loodjes zijn heel erg zwaar. Echt, ik doe mijn best hoor, lieve mama, maar het lukt me maar niet om door het geboortekanaal te duiken. Dat stomme ding duwt me steeds terug, hoe hard ik het ook probeer en ik durf me ook niet zo goed tegen je ribbetjes af te zetten. Eigenlijk ben ik best wel bang voor de geboorte, het is ten slotte een hele stap voor een foetus, maar ik moet dapper zijn voor mijn mama. Ik probeer het echt hoor mama!!!!

Krapte op de woningmarkt

2007-07-21T18:04:00.000+02:00

Gisteren hoorde ik op de tv iemand praten over krapte op de woningmarkt en daar kan ik tegenwoordig over meepraten! De ruimte hier wordt met de dag kleiner, ik weet niet of dat komt doordat ik aan het groeien ben of misschien omdat mama aan het krimpen is. De berichtgeving van buitenaf wijst op het eerste en ik ben nu -1 week oud, mijn geboorte komt dichterbij. De drukker heeft een proefdruk gemaakt van mijn geboortekaartje maar daar klopte niet zoveel van. Hij noemde mij Cathinca en dat is echt iemand anders, mama was erg verdrietig van deze drukker, ook omdat hij niet op tijd was.

Kokken enzo

2007-07-17T21:56:00.000+02:00

Het lijkt wel alleen ellende de laatste tijd met onze medische toestand, mama en ik hangen als los zand aan elkaar en op mama zit geen garantie meer (op mij wel natuurlijk). Nu hebben we weer last van streptokokken of zo. Als deze kokken boos worden moeten mama en ik naar het ziekenhuis en dat is natuurlijk niet zo gezellig. Mama en ik zullen blij zijn als we eindelijk weer eens wat rust hebben zonder kokken, blazen, vergiftigingen en andere enge dingen! Dat we gewoon lekker kunnen knuffelen en dat mama liedjes voor mij zingt en ik langzaam de grote wereld ga verkennen. Zo is daar een harig iets dat Loulou heet en die ik regelmatig hoor knorren aan de buitenwand, dit harige iets heeft altijd honger en komt altijd aandacht te kort. Ik zal haar eens goed verwennen als ik in de grote wereld ben.

Eindelijk rust

2007-07-15T22:47:00.000+02:00

He he, eindelijk is mama wat rustig, week na week loopt ze te rennen en te vliegen maar vandaag waren we helemaal ying en yang in een evenwichtige luiertoestand (niet te verwarren met de toestand in de luier!). Gisteren moest ze nog naar de BBQ en wilde ze even dansen maar vandaag was dat gelukkig niet nodig en hebben we het grootste gedeelte van de dag horizontaal doorgebracht.

Om de een of andere reden ga ik steeds meer op de digitale bevallingswekker kijken of het al tijd is, maar hij gaat nog niet af. Ik hoop niet dat de wekker verkeerd is afgesteld of erger nog dat hij kapot is. Blijft ik hier hangen totdat ik 18 jaar ben, zou mama vast niet prettig vinden. Vandaag ben ik trouwens -2 weken oud en gisteren ben ik met vlag en wimpel geslaagd voor het baby examen dus ik ben er helemaal klaar voor.

Draaimolen

2007-07-13T10:51:00.000+02:00

Mmm, ik denk dat het misschien toch niet zo een slecht idee is om deze kamer vroegtijdig te verlaten. Het begint nu echt krap te worden en de enige ruimte die ik nog heb is naar beneden, tenminste... naar beneden duwt me telkens terug. Ook zou ik wel eens een nachtje achter mekaar willen doorslapen, lig je net lekker dan komt de hele kamer in beweging en kantelt (met een hoop gezucht en gesteun ) naar de ander kant. Ligt mijn opgeschudde kussen plotseling bovenop mij, de dekentjes onder mij en tijdens het draaien zit ik regelmatig knel. Ik zou willen zeggen: mama stop toch eens met dat gedraai, je bent toch geen draaikont. Gelukkig wordt het alweer wel wat koeler in het kamertje en dat is dan weer wel cool.

Warm

2007-07-12T01:16:00.000+02:00

Het is de laatste tijd zo warm in mijn kamertje, bijna niet uit te houden. Normaal is het, zeker tegen de (buik)wand, redelijk koel maar de laatste dagen... Ik merk ook dat mama uit haar goede doen is, ze bromt en klaagt nog meer dan anders over hoofdpijn en dikke ledematen en de warmte komt volgens haar omdat ze koorts heeft. Gisteren zijn we saampjes (tja we hebben nog geen keuze) naar de dokter geweest voor een onderzoekje. Een blaasontsteking, mooie boel maar het verklaard wel een hoop. Mama kreeg een recept mee voor wat antibiodinges maar ze is de laatste tijd wat vergeetachtig. In de middag moesten we eerst langs de drukker voor mijn kaartjes en daarna op zoek naar een lamp. Ergens onderweg heeft mama het recept laten liggen en toen we aan het eind van de middag bij de apotheek waren kregen we mooi niets mee. We hebben wel een hele mooie lamp gevonden, dat wel.....

De laatste loodjes

2007-07-08T09:45:00.000+02:00

Mama loopt steeds meer te puffen en te steunen, ook slaapt ze heel erg slecht. Ze klaagt de hele dag over haar rug en haar heupen en dat haar voeten zo dik zijn geworden. Ik wil mijn lijf terug zegt ze elk half uur, overmorgen moet je eruit zegt ze tegen mij. Mijn contract er maar eens op nagekeken en er staat toch echt 40 weken dus nog drie weken te gaan (ja, ik ben nu al -3 weken oud). Ach, je moet niet overal een punt van maken, ik pas me wel aan en zal me niet aan mijn kamertje vastklemmen, als mama dat wil kom ik wel. Alleen heb ik dat niet voor het zeggen. Maar eerlijk is eerlijk, mama heeft het niet makkelijk en draagt haar last (dat ben ik dus, hihihi) heel erg dapper, kijk dan toch hoe groot mama is geworden!

Mij mama heeft zich ontpopt tot een heuse breimachine, het ene na het andere truitje wordt gemaakt. Vreemd hoor dat breien, ze gebruiken er geheime formule voor zoals: 3stk tot 16cm, inl tot 6stk ar met vst. Niet te volgen maar mijn mama begrijpt het allemaal omdat ze zo knap is. Onze vakantie in Hommerich loopt ten einde, gisteren was een mooie dag, zeker na alle regen die we hier hebben gehad en ook vandaag mag er wezen. Vandaag gaan we terug, mama heeft ernstige nesteldrang en verlangt naar haar eigen huis. Ik eigenlijk ook wel.

Leerfase

2007-07-06T11:38:00.000+02:00

Nog maar drie weken te gaan en ik wordt geboren, ik heb nog zoveel te doen. Je moet natuurlijk wel beslagen te ijs komen als pasgeborene. Gelukkig wordt er fysiek nog niet zoveel van je vewacht maar al snel verwachten de gelukkige ouders een herkenning en een glimlachje. Ook kraaien wordt op prijs gesteld, dat is het zinloos en niet communicatief geluidjes maken. Natuurlijk ook op gepaste en ongepaste tijden huilen, liefst niet altijd met een duidelijke reden zodat de ouders goed scherp blijven. Voor gevorderden zijn er dan nog allerlei stuipjes en vanwege mijn natuuurlijke aanleg doe ik als hoofdvak maar de hik. Vanacht ben ik een beetje met trappelen begonnen om mama te laten zien dat ik haar wijze lessen echt wel serieus neem, je weet wel, dat van dag en nacht.

Truukje

2007-07-05T13:59:00.000+02:00

Luister, ik ken een truukje. Telkens als mama naar haar buik kijkt (en daar woon ik natuurlijk) maak ik me dik zodat de buik van mama groter lijkt. Dan gaat mama klagen dat wij tweeen teveel zijn voor een lichaam en dat het tijd wordt dat ik geboren ga worden. Ik dacht het niet, ik kom wanneer de tijd daarvoor gekomen is (speciaal voor dit doel is er een digitaal bevalling alarm klokje ingebouwd in de placenta). Mama gaat wel steeds meer steunen en puffen, ze begint een beetje op een oude stoomtrein te lijken.

Vandaag was de verloskundige er weer, ze had een stagiaire bij zich. Dat is een soort verloskundige die nog niet klaar is, net als ik. Je zou zelfs kunnen zeggen dat in deze fase van mijn foetusschap ik ook een stagiaire ben, een stagiaire-baby. Gelukkig heeft ze niet in mij geknepen, mama maakt er af en toe een sport van om me bij mijn enkels te pakken en dat vind ik ook niet zo leuk (ik trappel dan flink van me af).

Wat hebben grote mensen toch met de nacht?

2007-07-04T13:40:00.000+02:00

Ik ben het even helemaal kwijt. Kijk, strikt genomen leef ik natuurlijk in het donker en zou het mij niet moeten uitmaken of het nu dag of nacht is, in de praktijk kijk ik op de een of andere manier met mama mee (hoe dat precies werkt weet ik ook niet). Nog voor dat het blog begon, maar nadat ik alleen nog maar een klompje cellen was, maakte het mij niet zoveel uit of het dag of nacht was. Als ik wakker was bewoog ik en anders sliep ik. Ik was in die tijd nog niet zo hoogbegaafd als nu natuurijk dus ik dacht dat het zo hoorde. Later ging ik meer op de reacties van mama letten en meende ik te begrijpen dat er in de nacht moet worden geslapen en dat overdag er is om te bewegen.
Hoe fout kun je zijn! Gisternacht om een uur of een had mama genoeg geslapen en wilde ze een feestje bouwen of zo, ze had nog iemand uitgenodigd en ook die zag er wakker uit, de hulp papa wat minder maar goed die is van huis uit en slaapkop. Mama had het wel over hoofdpijn en opgezwollen ledematen maar dat zei mij niet zoveel, ik sliep nog half. Ze praten wel over mij en plotseling begon die Saskia (de midden in de nacht uitgenodigde verloskundige) in mij te knijpen! Midden in de nacht! Het is maar goed dat mijn stembanden nog niet in gebruik zijn anders had ik een gepast protest laten horen.
Ik zal mij moeten aanpassen aan de grote mensenwereld, ik ben tenslotte in de leer voor hele lieve baby. Over een paar weken zal het er om spannen, zal het mij lukken om af en toe midden in de nacht wakker te worden, zoals het kennelijk hoort? Ik weet het niet maar ik zal mijn best doen. Nee dan heb ik toch minder moeite met het grote mensen ontbijt, dat is pas echt de moeite waard!

Hommerich

2007-07-03T12:07:00.000+02:00

We zijn in Limburg aangekomen, het was wel een vermoeiende reis voor ons. Gelukkig zijn we zondag wat bijgekomen van alle ondergane ontberingen en van de laatste dagen, het was heerlijk weer en we hebben lekker in de tuin liggen luieren. Maandag was een hele andere dag, er moesten dingen ingepakt worden, laatste andere dingen geregeld, urenlang in de auto zitten, het vakantiehuisje inrichten en slaapkamers klaar maken, eten regelen. Ik heb me heel lief de hele dag stil gehouden, nou ja, heel af en toe tijdens de reis heb ik op mama's blaas gedrukt zodat ze zich geen zorgen zou maken (hihihihi). Wat een dag, mama was doodmoe, maar het is dan ook wel de moeite waard.

We zijn in een hele oude hoeve getrokken, hartstikke mooi en rustig gelegen met een hele aardige meneer die hier altijd woont. Uren zou ik nog over deze mooie plaats kunnen schrijven maar mama, buna en Monica zijn in staccato roemeens met elkaar aan het tetteren, ze hebben echt geen begrip dat het op mijn leeftijd nog moeilijk is om je te concentreren en dat ik nog geen vijf dingen tegelijk kan doen. Wacht maar af, voor jullie het weten zullen jullie me aanstaren met een blik die zegt: doe toch eens rustig aan kind, waar haal je de energie vandaan, en als ik dan geen begrip heb dan weten jullie waar dat vandaan komt.......

Mijn toekomst...

2007-07-02T10:36:00.000+02:00

Ja , zoals ik gisteren al zei, ik ben vrij verstandig voor mijn leeftijd en daarom heb ik besloten om eens wat vooruit te kijken in de toekomst. Zo ben ik er zeker van dat ik na mijn geboorte zwaar onderschat ga worden. Je wordt niet voor vol aangezien als je in een wiegje ligt of het nog gewoon lekker vindt om aan van alles en nog wat te sabbelen (grote mensen hebben dat ook maar ze onderdrukken het gewoon!). Om eens een voorbeeld te noemen, ik zie het al helemaal gebeuren dat ik zo lekker lig te dutten en dat je wakker schrikt en er staan drie hoofden over je heen gebogen. En dan beginnen de hoofden te praten, nou ja praten..... er is echt helemaal niets van te maken. dingen als : goedjie goedjie goedjie ploek ploek isetdangeengrotemeidddddd ahtoebietoebiebloeb. Kijk daar moet je bij een multiculturele baby als ik niet mee aankomen, ik accepteer alleen nederlands, roemeens en portugees en misschien in mijn tweede levensjaar ook nog frans, spaans hongaars en chinees (schijnt hip te zijn tegenwoordig) maar koeterwaals is daar niet bij. Jullie zijn gewaarschuwd. Overigens alvast drie potentiele hoofden, buna, tante Monica en mama.

Goedemorgen.....

2007-07-01T13:43:00.000+02:00

Eindelijk hebben mama en ik weer eens echt lekker geslapen, daar waren we wel aan toe. Gisteren middag is de verloskundige nog bij ons geweest en volgens haar was alles in orde en mogen we zelfs op vakantie naar Limburg, joeppieeee. Ik heb al gehoord dat als we daar naartoe gaan dat mama een dagje naar een soort verwencentrum wil waar ze je de hele dag vertroetelen, dat hebben wij wel verdiend met al die drukte deze week. Oma gaat mee en voor de zekerheid ook nog een hulpmama en een hulppapa, je weet maar nooit! Oma vond mijn 'na de geboorte' kamer ook heel erg mooi en nu we het daar toch over hebben ik ben nu al -4 weken oud en om eerlijk te zijn voor mijn leeftijd best wel verstandig. He ik voel een ..Hik... rare kriebel, wat krijgen ..Hik... we nou weer, ah nee ..Hik... he weer die vervelende hik, gaat ..Hik... die stomme hik dan nooit ..Hik... over.

Slaapgebrek

2007-06-30T22:56:00.000+02:00

Donderdag avond had ik net lekker de baarmoeder goed getrappeld en de placenta opgeschud, kortom ik wil lekker gaan slapen, maar mama voelde zich al niet zo goed en om middernacht hield ze het niet meer. Ze heeft de verloskundige gebeld en we moesten naar het ziekenhuis. Ze waren best wel aardig in het ziekenhuis maar om eerlijk te zijn vind ik het maar niets hoor. Het is maar een kale boel daar met allerlei enge apparaten die piepen en grommen en waar stroken papier uitkomen. Gelukkig mochten we weer naar huis maar de volgende dag moesten we wel terugkomen. Het was wel een drukke dag zo met weinig slaap en een van de hulppapa's was ook nog ziek, mama heeft voor hem gezorgd, zie je wel dat ik de liefste mama van de hele wereld heb. Vrijdagavond is mijn oma gekomen uit Roemenie, ze gaat voor mama zorgen en na mijn geboorte gaat ze mij heel erg verwennen! Maar eerst moeten we uitrusten want we zijn zo moooooeeeeeee...........

HELP !!!!!!!

2007-06-28T23:05:00.001+02:00

Help! HELP, mama en ik hebben last van zwangerschapvergiftiging, sta niet zo stom te kijken, doe dan toch wat! Mama heeft al een tijdje last van pijn aan haar ribbekast (en raad eens wie daar de schuld van krijgt) en deze week kreeg ze ook last van hoofdpijn maar vandaag bij de verloskundige bleek dat wij last hebben van zwangerschapvergiftiging. We zouden op vakantie gaan en een weekje lekker luieren maar dat kan nu niet, misschien gaan we later dit jaar als ik geboren ben. Arme mama, ik heb wel met haar te doen hoor. Elke avond zingt ze zo lief voor mij en dan masseert ze me zachtjes en zegt lieve dingetjes. En nu is ze helemaal niet lekker, dat vind ik niet eerlijk. Ook maakt mama zich druk om allerlei belangrijke dingen maar ik heb liever dat ze zich niet zo druk maakt want het is echt beter als ze wat rust neemt. Dus HEEELLLP........

Ying, Yang en Yoga

2007-06-28T00:08:00.000+02:00

Vanavond ben ik met mama en een van mijn hulppapa's naar zwangerschaps yoga geweest. Daar leren ze mama om makkelijker te bevallen en dat is natuurlijk een goede zaak. Ik kan er niets aan doen maar ik was een beetje aan het meeluisteren en daar werd ik wel een beetje bang van. Er was een yogi-in (een meisjes yogi) die uitleg gaf over ademhaling, weeën, persen, klemzittende baby's, meepuffende vaders en iets wegploppen met open ogen (als ik het goed begrepen heb). Wat een toestand staat ons te wachten. Gelukkig mochten we na deze opwekkende informatie even tot rust komen en hebben we bij een hele aardige mevrouw een bevalling-bad opgehaald zodat ik schoon geboren wordt. Deze mevrouw had ook nog een hele stapel tips maar gelukkig niets over dwarsliggende baby's en zo maar over drie kindertjes en dat ze graag nog een vierde wou krijgen. Zo erg kan het dan toch allemaal niet zijn dacht ik bij mezelf en ook het dochtertje dat even beneden kwam kijken zag er best wel gelukkig uit. Het zal wel een beetje Ying en Yang zijn en zolang die maar in evenwicht zijn.....

Eindelijk een rustig dagje....

2007-06-25T23:40:00.000+02:00

He he, de signalen zijn eindelijk bij mama's bovenkamer aangekomen. Een dagje rust, daar was ik wel aan toe, zeker na gisteravond. Mama was naar een feestje en ik weet niet hoeveel mensen er aan haar buik (en daarmee ongevraagd aan mij!!!) hebben gevoeld maar het leek wel een koninklijke audiëntie. Daarnaast was er ook Afrikaans eten, ik weet niet of ik daar wel zo goed tegen kan maar ik heb me ingehouden en heb niet teveel geprotesteerd tegen alle mishandelingen van die avond. Vandaag had mama eindelijk een rustdag en ze heeft zolang op de bank gezeten dat het mij verbaasd dat we er nog uit gekomen zijn, is kijken of ik haar morgen aan het breien krijg :-)

Vandaag heeft mama een hele mooie tekst gevonden voor op mijn geboorte kaartje, nee ik ga lekker nog niets verklappen maar ik kreeg traantjes in mijn oogjes (mama houdt heeeeel veeeel van mij). Jullie zullen nog een paar weken geduld moeten hebben. Ik ben nu trouwens -5 weken oud en ik ben bezig om meer te leren over mijn leven na de geboorte maar om eerlijk te zijn kan ik me er nog niet zo goed een voorstelling van maken. Het lijkt me wel lastig al die veranderingen maar ja je hebt niet veel keuze als foetus......

Druk, druk, druk.....

2007-06-23T22:32:00.000+02:00

We hebben het maar druk, mama en ik. Mama wat meer maar ik heb geen keuze, ik moet met haar meedoen of ik wil of niet. Vandaag zijn we in Leiden geweest en ik hoorde zoveel geluiden om me heen dat ik er een beetje nerveus van werd. Ik stuur signalen naar mama maar vandaag wilde ze er niet zo naar luisteren. Wij foetussen hebben een speciale manier om met mama te communiceren, we doen dat met een hele kleine briefjes die door mama's hersenen worden ge decodeerd. Meestal lukt dat wel maar vandaag kwam ik er niet echt doorheen, ik zond het signaal 'nestelen' uit zodat mama lekker thuis zou zijn en op haar stoel zou nadenken over de dingen die nog in huis moeten gebeuren voordat ik geboren wordt. Dan gaat ze mijn wiegje weer opmaken en mijn kleertjes wassen of strijken. Ook krijgt ze dan zin om te gaan breien maar niet vandaag. Misschien is het boodschap systeem in de war, gisteren begreep mama mijn signalen ook al niet (ze dacht dat ik al geboren wou worden, nou ik dacht het niet hoor). Maar goed, door al dat gehol kom ik niet aan mijn beweging toe en is mama heel erg moe, ze wil nu gaan slapen en ik wil nu mijn dagelijkse oefeningen doen. Ja we zijn goed dwars de laatste dagen, hihihi, zou ik soms last hebben van foetale puberteit. Met mijn indaling gaat het wel goed, ik hang plotseling een stuk lager en op de een of andere manier is dat voor mij en mama wat makkelijker in de beweging.

Hik..........Hik...........Hik

2007-06-21T22:51:00.000+02:00

Het is misschien een beetje raar maar ..Hik... ik heb de laatste tijd zo'n last van de hik, ik ..Hik... begrijp niet waar die vandaan komt. Mama zegt dat ..Hik... ik teveel en te snel drink maar ik ben me van ..Hik... geen kwaad bewust. Moe wordt je ervan, moe, moe en nog ..Hik... eens moe. Ook mama wordt er moe van, ze ..Hik... vindt het een vervelend gevoel als ik hik en begint dan een beetje ..Hik... aan mij te schudden maar dat helpt niet veel. Volgens ..Hik... mij hoort het er bij maar lastig blijft het wel.....

Mijn nieuwe wagen !!!!!!!

2007-06-20T20:12:00.001+02:00

Yahoooo, mijn nieuwe wagen is vandaag gekomen. Een prachtig karretje hoor, een vier wiel luxe wagen met twee voet aandrijving van één MamaKracht en met afneembaar dakje dus eigenlijk een cabrio. Geschikt voor overnachtingen en dutjes tussendoor met groeimogelijkheden van maxicosy tot all terrain buggy! Kost een paar stuivers maar dan heb je ook wat. Helemaal te gek, het is een echte Mutzi en hieronder staat een foto, mooi he!

Moeilijke oefeningen...

2007-06-19T21:49:00.001+02:00

Omdat ik over een week of zes geboren moet worden ben ik begonnen met indalen. Dat valt nog niet mee hoor, de ruimte hier is dan wel knus maar ook wat krap aan het worden. Daarnaast wil ik natuurlijk ook mijn dagelijkse beweging hebben, je weet wel strek, buig en schop oefeningen want als ik geboren word moet ik goed in vorm zijn. Ik heb uit betrouwbare bron dat je dan moet weken voor je voedsel, eerst moet je aandacht trekken en daarna zuigen of je leven er van af hangt en dan is er ook nog iets met luiers of zo. Ingewikkeld allemaal, maar geen zorgen voor de dag van morgen, eerst maar indalen!

Eerst was er niets......

2007-06-19T21:44:00.001+02:00

Eerst was er niets, en toen uit het niets kwam er iets en dat iets was niet niks want dat was ik! Op dit moment ben ik ongeveer -6 weken oud en ik ben met recht een cyber-foetus. Hoe ik dan kan bloggen, zeker nog nooit van wifi gehoord he? Momentje hoor, ik moet even wat trappelen want mama valt bijna in slaap en dat kunnen we niet hebben. Zo dat is beter, het valt niet mee voor mijn mama want ik ben een flinke baby aan het worden en stil liggen, daar doe ik niet aan. Mama zegt wel eens dat het nu wel mooi is geweest maar ik ben nog niet helemaal klaar voor de buitenwereld. Ze zal me nog een paar weken dicht bij haar moeten houden, ik heb de huur voor deze kamer namelijk voorruit betaald en ik wil wel waar voor mijn geld natuurlijk (ik ben dan wel een internationale baby maar wel een met hollandse roots!). Ik heb de kamer voor na mijn geboorte ook al besproken en ik begrijp uit de buitenwereld dat die heel mooi is geworden (op een kleinigheidje na dan). Ook heb ik al stapels kleren en speelgoed om me straks mee te vermaken en iedereen wacht op mijn komst. Laat ze nog maar even wachten, het is wel wat krap hier maar wel lekker knus